Taroudant

Geschiedenis.

Taroudant, de stad met de machtige vestingmuren in aardetinten kent een onstuimige geschiedenis. Omdat de stad strategisch is gelegen, in de vruchtbare vallei van de Sous, kwam het vaak in botsing met het centrale gezag. Fruit, suikerriet en graan brachten er voorspoed en rijkdom. Dit is dan ook de reden waarom vele machthebbers hun blikken op dit gebied lieten vallen. In het jaar 1056 werd de streek veroverd door de Almoravieden. Nog geen honderd jaar later namen de Almohaden de macht over. De Merinieden volgden in het jaar 1306. Onder de Saädieden kwam Taroudant en omstreken tot grote bloei. Mohammed ech-Cheick maakte vervolgens van Taroudant zijn hoofdstad en vesting van waaruit hij het in Agadir gelegerde Portugese Leger bestreed. Hij maakte zich ook sterk voor de winning van rietsuiker in de vallei. Tijdens het bewind van Ahmed el-Mansoer, eind 15e eeuw, deden karavanen Taroudant aan om suiker, indigo, katoen en rijst in te slaan, In 1687 bestormde de geduchte Moulay Ismaïl de stad en verwoeste er een groot gedeelte van. Na deze periode beleefde Taroudant nog een aantal woelige tijden. Befaamd is de opstand onder leiding van El Hiba. Deze trotse zoon van een sjeik uit de Sahara weigerde het protectoraat te aanvaarden. In de zomer van 1912 liet hij zich tot sultan uitroepen en verklaarde de heilige oorlog aan de Fransen. Met zijn leger trok hij naar Marrakech. De belegering werd afgeslagen, maar in Taroudant wist El-Hiba tot 1913 stand te houden. Daarna vluchtte hij naar het Anti Atlas- gebergte. Tot aan zijn dood in 1919 zette hij de strijd voort. Heden ten dage is Taroudant een vredige provinciestad.

Zaterdag 1 april

Toen we z'on tien kilometer buiten Tafraoute zaten, passeerden wij aan onze linker zijde de uitlopers van het Anti-Atlasgebergte met toppen van 2360 meter hoogte. De rode granieten wanden knalden eruit. Rechts van ons een zeer diep en wijds dal met groepjes huizen. Via een bijna haakse bocht die ons naar een hoger plan bracht draaiden wij de parkeerplaats van een klein restaurant op. Twee oude mannen, waarvan één in in een wit gewaad met een keppeltje op het hoofd, begroetten ons vriendelijk. Toen we over de rand aan het eind van de parking naar beneden keken, hadden wij een eindeloos uitzicht op het dal, dat we zojuist voorbij reden. De lichtgroene vallei met een  tapijt  van geel/oranje mini goudsbloemen lag aan onze voeten. Een koel windje uit de dalpan deed de spriet-begroeing heen en weer wiegen. Onze warme koppen waren terecht aan verkoeling toe, we haalden diep adem en voelden ons blij en opgewekt. Na het nemen van een aantal foto's zijn we verder gereden. De N105 is goed berijdbaar, één baans met uitwijkmogelijkheden, soms erg bochtig maar van onvergetelijke schoonheid. Hier maak je kennis met het Anti-Atlas massief in optima forma. De tweede stop om even koffie te drinken was goed uitgekozen. Op de parkeerstrook langs de weg werden we 

geconfronteerd met een zee aan bloemen, een schitterend landschap en diepe stilte. Toen we vijf minuten op de plek stonden arriveerden onze vrienden. We genoten van de omgeving en de koffie. Af en toe kwam er verkeer voorbij, met getoeter en met lichtsignalen werd gegroet. Na dit leuke oponthoud van meer dan een half uur hebben we onze weg vervolgd. Toen we de gehuchtjes Outourouine en Tioult passeerden was de temperatuur weer opgelopen tot over de dertig graden. Leeg en verlaten waren de ongeplaveide straten tussen de in terrakleur geverfde blokkendozen. Een enkel wezen dat je toch tussen de huizen ontwaardde, gestoken in een ruim gekleurd gewaad en een doek over het hoofd, meed elk lijfelijk kontakt met de hete middagzon. Na nog een  aantal kilometers  gereden te hebben zijn we op een groot plateau met wat bomen gestopt. In de schaduw van een Argania-boom hebben we ons de lunch goed laten smaken. Een heerlijk windje blies door het gebladerte en bracht verkoeling in de wagen. Na een drie kwartier zijn we weer aangereden. Onderweg even gestopt bij een kraam met mineraal-gesteente. Je kon kiezen uit een geweldig assortiment aan stenen. Met  flink afdingen hebben wij een z.g. woestijnroos en wat andere steentjes gekocht. Op het moment dat wij aanstalten maakten om te vertrekken, kwam er een colonne campers en een caravan aan om net als    

wij stenen te bekijken. Hoe dichter we in de buurt van het stadje Biougra kwamen des te vlakker het landschap werd. Even een stop bij een aardig meertje gemaakt, jammer dat het water groen kleurde en er niet erg fris uitzag. Het kleine dorpje aan de oever zag er pittoresk uit. De slanke witte minaret van de moskee stak prachtig boven de huizen uit. Na El-Kolea zaten we al snel op de doorgaande weg naar Agadir. Het landschap was vlak en lelijk. Bij de afslag vliegveld zijn we rechtsaf geslagen en kwamen toen op de N10 richting Taroudant. Deze weg loopt door een saai gebied met vele drukke stadjes, veel auto's, fietsers en karren. In Taroudant hadden we er schoon genoeg van, de klok wees 5 uur aan. Op goed geluk zijn we richting stadsmuren gereden. Onder palmbomen 

langs de zand-kleurige muren stonden vele campers. Toen we de gardien vroegen of er nog plaats was verwees hij ons naar een bewaakte parking iets verderop langs het  met bougainvillea versierde kazerne-complex. Aan het eind van een brede boulevard, in de onmiddelijke nabijheid van de stadspoort, was de parking met een twintigtal campers erop. Via een toegangspoort reden wij het van betonplaten voorziene terrein op. De gardien zette ons neer voor enkele loodsen en een niet meer in gebruik zijnde autowasplaats. Het terrein is geheel omheind, ligt aan één zijde onder de stadsmuren, heeft een smerig toiletgebouwtje en een watertappunt. In de schaduw van de wagen met onze vrienden Atze en Marianne heerlijke muntthee gedronken. Tot laat in de avond buiten gezeten en genoten van de verlichte huizenblokken en stadsgeluiden.

Zondag 2  april.

Gelukkig gisteravond water ingenomen. Vandaag had men de kraan afgesloten. Om negen uur zijn we de stad ingelopen. De gebouwen die we tegenkwamen hadden allemaal dezelfde kleur....leemkleurig, erg saai. Toen we de poort uit kwamen werden we verwelkomd door een koetsier van een koetsje. Hij vroeg ons plaats te nemen, hebben we niet gedaan, we wilden wat beweging hebben. Er wordt flink gebruik gemaakt van dit vervoermiddel. De inwoners gaan ook graag met de koets, het liefst met de hele familie. Een rondrit langs de lemen muren is favoriet, het liefst aan het eind van de middag. Wij zijn via een aantal straten in het centrum terecht gekomen. Het was er zeer druk, bepakte ezels, karren met muildieren, vrachtauto's, taxies, veel fietsers en nog meer voetgangers. Leuke winkeltjes zijn we niet tegengekomen. Bij een klein groente- en fruitstalletje hebben sinaasappels en munt gekocht. Om half elf waren we op de parking terug. In de schaduw van de wagen koffie gedronken. Om elf uur reden we de poort uit na eerst de gardien 15 dirham, een paar sigaretten en een blikje bier gegeven te hebben. Voor het vervolg van de reis zie Taliouine.