Safi

Geschiedenis

 In de elfde eeuw heeft men de haven van Safi aangelegd. Voor Europeanen was hij lange tijd taboe. In 1508 namen de Portugezen na hevige gevechten de stad in en gebruikten de haven voor allerlei doeleinden. Rond 1541 werden de bezetters verdreven door de Saädieden, die van Safi de toevoerhaven van Marrakech maakten. De stad raakte in de 18e en 19e eeuw in verval en was geheel als handelsstad op zijn retour. Tijdens de eerste jaren van het protectoraat werd de haven uitgediept en kreeg Safi weer een rol van betekenis. Safi is nu de tweede haven van Marokko voor de export van fosfaten en neemt de vierde plaats in voor de export van sardines. Een deel van de stad heeft een uitgebreid smerig industriegebied, maar heeft buiten dat, toch aantrekkelijke stadskernen. De medina heeft de uitstraling van een oude middeleeuwse stad, waarbinnen vele voorbeelden van Portugese architectuur te vinden zijn. Wereldwijd is Safi bekend om zijn schitterend aardewerk, aan de noordkant van de medina is een hele wijk met pottenbakkers te vinden. 

Maandag 20 maart.

Vannacht kwam de regen met bakken uit de lucht. Toen we om acht uur de verduistering weghaalden en naar buiten keken stond alles blank. Het was één natte bende. Men had op de delen waar de touristen gebruik van maakten planken neergelegd om de voeten droog te houden. Om half tien zijn we vertrokken. Buiten de camping was het ook een modderzooi, door enorme plassen water zijn we naar boven gereden en hebben bij de rotonde richting Agadir aangehouden. De kustweg tot Safi is een prachtige route, hoog boven zeeniveau is de weg aangelegd. Het wegdek is hobbelig , alles in de wagen rammelt maar de omgeving waar je doorheen rijdt vergoedt veel. Vanaf grote hoogte heb je een uitzicht waar je werkelijk "U" tegen zegt. De langgerekte keurige akkers lopen tot aan zee. De wit blinkende golven brakenop de kust en spatten met veel schuim uiteen. Het wit van de watermassa's werd nog versterkt door de zon die in een strak blauwe hemel stond. Even vòòr Beddouza zijn we gestopt om koffie te drinken. Toen we aan het eerste bakkie zaten werden we omringd door een kudde schapen. Ook liepen er plotsklaps een vijftal jochies om de wagens, ze keken nieuwsgierig naar binnen maar bedelden niet. Herhaaldelijk klonk het "bonjour.....bonjour" en er werd vriendelijk gelachen. Na de koffie hebben we de jongetjes gedag gezegd en zijn verder gereden. Op de vierbaans weg vòòr Safi was op het hoogste punt een grote parkeerruimte. We zijn er even gestopt om ons te vergapen aan de contouren van de stad en de totale kustlijn. In de afdaling die nu volgde hebben we steeds "centre ville"(centrum) aangehouden. Brede boulevards brachten ons tot in hart van de stad. Bij de muur en toegangspoort van het reusachtige fort dat in de 16e eeuw door de Portugezen werd gerealiseerd, hebben we de wagens geparkeerd. Een lange magere "gardien" nam de bewaking op zich. Op het moment dat we de wagen verlieten werden we meteen aangesproken door een paar jochies die van alles en nog wat wilden hebben. De oude gardien kwam direkt in aktie en joeg de kleine bedelaars weg. Wat ons is opgevallen is het feit dat men behoorlijk ontzag heeft voor de politie en bewakers. Ook een paar volwassen mannen wilden iets van ons hebben, zelfs oude kleding (vêtement) konden we ruilen tegen aardewerk. Negatief hebben we erop gereageerd, waarna zij de aftocht bliezen. Toen we de oude medina in kwamen daalde direct de mystieke sfeer van Afrika op ons neer. Via de hoofdstraat met aan beide zijden een keur aan winkeltjes, waarvan de eigenaren je naar binnen wilden lokken, zijn we naar het keramiek-museum gelopen. Helaas was het gesloten. Door een wir-war van nauwe, stinkende en blubberige straatjes kwamen we in de souk terecht. Het was er druk. Vooral het gedeelte waar men etenswaren verkocht. Bij een kar hebben we echte Marokkaanse broodjes gekocht, ronde platte exemplaren, net eierkoeken en knapperig vers. Net toen we de souk verder wilden binnendringen begon het te plenzen. Vliegensvlug werd alles met zeilen door de kooplieden afgedekt. Snel zijn we langs de buitenmuren van de kasba naar de camper teruggelopen, waar we nogal nat aankwamen. Inmiddels regende het pijpenstelen. Rustig hebben we de lunch gebruikt en de verse Marokkaanse broodjes op enkele na verorberd. Heerlijk! Toen het weer droog was, hebben we de oude gardien betaald en zijn we weggereden. Al spoedig ontdekten we een bord met Agadir erop en even verderop het bord Bougedra/Essaouira.