Reis Griekenland 2005.

Reis Griekenland 2005

Naar Einde

Griekse vlag.

De kleuren en het patroon van de Griekse vlag zijn veranderd sinds de Griekse revolutie van 1821. De negen strepen zouden het aantal lettergrepen (9) in de zin "Eleftheria i Thanatos", vrijheid of dood  vertegenwoordigen. Vrijheid of dood was het motto tijdens de jaren van de Griekse Revolutie tegen het Ottomaanse Rijk in de 19e eeuw.Er is ook een uitleg waarbij men zegt, dat de strepen staan voor het aantal  letters in het Griekse woord voor vrijheid:"Eleftheria". Dit woord bewoog het hart van de onderdrukte Grieken, door intense emoties gaf het hen de moed om te strijden en hun vrijheid te herwinnen na 400 jaar van slavernij.

Het gestreepte patroon in de vlag werd gekozen vanwege de gelijkenis met de golvende zee. De afwisseling van blauwe en witte kleuren zorgen ervoor dat de Griekse vlag op winderige dagen op de Egeische zee lijkt. Het witte kruis links in de hoek van de vlag symboliseert het respect en de toewijding die de Grieken hebben voor hun Grieks-Orthodoxe kerk. Tegenwoordig is het Christendom nog steeds de dominante godsdienst onder de Grieken.

Algemene zaken.

DE BOOTREIS.

Via een aantal plaatsen in Italie kun je de oversteek naar Griekenland maken. Venetie, Ancona en Brindisi. Het vertrek uit Italie gaat meestal probleemloos en is goed geregeld. Twee uur voor de vertrektijd dien je aanwezig te zijn. Als je niet in Nederland gereserveerd hebt kun je bij het grote havenkantoor met zijn verschillende loketten tickets kopen. Men vraagt naar je paspoort. Je moet de lengte van de camper opgeven en men wil het kenteken weten. Ook noteert men de datum van de terugreis en de havenplaats. Je zit nergens aan vast, zonder probleem kun je in Griekenland of per telefoon of op een boekingskantoor deze gegevens laten veranderen. Na het betalen van de tickets ontvang je een kartonnen sticker met de aankomsthaven erop. Via de voorruit weet het kadepersoneel waar je debarkeert en plaatst je dan in de betreffende wachtrij. Je kunt als aankomsthaven kiezen uit het eiland Corfu en de steden Igoumenitsa en Patras. Als je bv wilt eilandhoppen dan neem je Corfu. Wil je het noorden van Griekenland en de Meteora-kloosters doen dan is Igoumenitsa de juiste bestemming. Patras kies je uit wanneer de reis begint in de Peleponesos. Wij zijn met de Minoan Lines overgestoken, de grootste en best uitgeruste maatschappij. Voor de overtocht op het camperdek, twee personen en camper van 6,40 meter, betaalden wij Eur.525,- Vertrek uit Ancona, aankomst Igoumenitsa. Terugreis via Igoumenitsa, aankomsthaven Venetie. Reistijd Ancona/Igoumenitsa 16 uur, reistijd Igoumenitsa/Venetie 23 uur. Op de heenreis moet de klok 1 uur vooruit.

Het verblijf.

Met de camper naar Griekenland is goed te doen. Je hebt je huisje bij je en je kunt op vele plaatsen "VRIJ" staan, al is het bij wet verboden. Ondanks de vele bordjes met "No Camping" gedoogd men het in het laagseizoen. Hou er echter wel rekening mee, dat de politie je kan wegsturen. Aanvaard dat lijdzaam en zoek een andere plek. Ook kun je opeen keur aan campings terecht. De tarieven liggen tussen de 12 en 22 euro per dag, 2 personen met camper. Bij de receptie op de boot kun je een speciaal kortingsboekje vragen, geeft recht op 20% rabat op de voorgeselecteerde campings. Het vinden van water is in Griekenland geen probleem, overal vind je pompen en kranen. Het water is van goede kwaliteit en zonder bijsmaak. Voor thee en koffie uitstekend. Wil je echt drinkwater, koop dan de plastic flessen van 1.5 liter bij de vele Lidlzaken die je zult aantreffen. Geld uit de muur halen kan in de meeste wat grotere plaatsen. De prijzen van dieselbrandstof liggen tussen de 92 en 105 eurocenten. Wel moet je bij de goedkopere tankstations kontant betalen. Zij accepteren geen Visa of andere plastic betaalmiddelen.

Het wegennet.

Hou er rekening mee, dat de wegen in Griekenland niet te vergelijken zijn met die waar wij in Europa aan gewend zijn. Je treft er enkele grote doorgaande routes (tolwegen) aan. Helaas is het wegdek vaak in slechte staat, veel ribbels en oneffenheden, soms ook gaten. Als je denkt dat de tolwegen uitsluitend vierbaans zijn, dan kom je op de koffie. Bij en rond de steden altijd vierbaans, ben je een stad voorbij dan gaat de weg over in een tweebaner die men gewoon gebruikt als een vierbaner. Wat doet men?.......De Grieken gebruiken aan beide zijden van de weg de vluchtstroken en zo ontstaat er een krappe vierbaner. Als je een rustige rijder bent en je snelheid  rond de 85 km houdt, dan moet je konstant op de vluchtstrook rijden. Vrachtwagens en bussen scheren je rakelings voorbij. Relaxed rijden is een droom! Alle wegen hebben dubbele ononderbroken middenstrepen, die bij ons een een inhaalverbod aanduiden. In Griekenland heeft men er maling aan, massaal overschreidt men deze lijnen. De Grieken zijn snelle rijders, halen vaak in daar waar het niet kan en negeren de verbodsborden. Griekenland heeft de meeste verkeersslachtoffers in Europa. De binnenwegen zijn redelijk te berijden, maar vaak smal en de kwaliteit van het wegdek laat te wensen over. Wel is men bezig met E.U.-geld wegen te vernieuwen en te renoveren, getuige de grote blauwe borden met aanbestedingsbedragen. Het bewegwijzeren is een verhaal apart. Op de grote doorgaande wegen tref je altijd twee verkeersborden aan. Het eerste bord in de voor ons onleesbare Griekse letters. Het tweede dat na 50 meter volgt is in voor ons leesbare tekst opgesteld. In het binnenland kleine borden in het Grieks. Is echt een probleem! Soms moet je de wagen uit om de juiste richting te vragen. Bij het doorkruisen van de kleine steden en dorpen moet men alert zijn. Meestal slecht wegdek, aan beide zijden van de straat geparkeerde auto's en dubbelparkeerders. Het is er vaak druk en de straten zijn vrij smal. Voorzichtig manouvreren en geduld opbrengen zijn hier heel toepasselijk. Ook even parkeren is een hele toer, alle plekjes staan vol. Na verloop van tijd wen je er wel aan............!

Rommel.

 Griekenland bestaat voor het grootste gedeelte uit berggebied, is gezegend met wonderschone stadjes en dorpen, witte stranden, gezellige haventjes, schitterende kerkjes en kapelletjes. Ja eigenlijk met alles waar een tourist van droomt. Helaas tref je in dit prachtige land bergen rotzooi aan. Bijna langs alle wegen bouwafval. Op parkeerplaatsen veel zwerfvuil. Bij enkele stranden die we bezochten complete onofficiele vuilnisbelten. In de bergen en dalen.......oude koelkasten, wc-potten, verfblikken, verrotte ledikanten en matrassen, oude tv's, autowrakken enz.enz. Een groot minpunt voor dit heerlijke en gastvrije vakantieland. De Griekse overheid zou hier echt iets aan moeten doen!

Griekenlandreis van 27 augustus tot en met  21 oktober 2005 uit en thuis.

Zaterdag 27 augustus, km-stand 15018.

Half tien uit Uden weggereden. Via Eindhoven naar Maastricht, dan naar Verviers en even voor St.Vith de snelweg verlaten. Een bochtig parcours bracht ons vervolgens in Luxemburg. Bij het winkelcentrum in Marnach een stop gemaakt. Getankt voor 92.5 eurocent en water ingenomen aan de achterkant van het tankstation. Na de lunch langs Ettelbruck richting Luxemburgstad gereden. Vervolgens de A31 opgezocht en via de A13 naar autobahn nr.8 getuft die ons ten noorden van Saarbrucken naar Pirmasens bracht. In het stadje de wagen neergezet op het parkeerterrein tegenover het Aralstation. Het was inmiddels zeven uur en we hadden 475km gereden.

Zondag 28 augustus, km-stand 15493.

Om 9.00u uit Pirmasens vertrokken. Over weg nr.10 naar Landau in der Pfalz gereden. Na deze stad autobahn A65 genomen ri. Karlsruhe, Pforzheim en onder Stuttgart door naar Ulm. Na deze stad de 30 opgezocht die ons naar Bad Waldsee bracht. Op het terrein van Hymer-service hebben we overnacht. Aantal gereden km's 297.

Maandag 29 augustus, km-stand 15790.

Omdat we nog een paar garantie-werkzaamheden hadden zijn we een dag in Bad-Waldsee gebleven.

Dinsdag 30 augustus, km-stand 15790

Alweer mooi weer., over de 25 graden. 's Middags uit Bad Waldsee weggereden om op ons gemak en geheel binnendoor naar Fussen te tuffen. Hier maak je kennis met de streek Allgau, een heel mooi gebied. Om half zes reden we Fussen binnen. Even voorbij de supermarkt Norma is een flinke parking bij het Eisstadion. Je mag hier tussen 9.00 en 22.00u staan. Omdat het nog wat vroeg was hebben we het centrum bezocht dat op loopafstand van de parking ligt. Kunnen we een ieder aanbevelen. Om half acht waren we bij de wagen terug. Omdat we bij het Eisstadion niet mogen overnachten zijn we teruggereden naar de grote onverharde parking voor vrachtwagens aan het begin van de weg. In alle rust hebben we hier de nacht doorgebracht. Oh ja.....139 km wees de dagteller aan.

Woensdag 31 augustus, km-stand 15929

Kwart voor elf bij een wolkenloze hemel Fussen verlaten om naar Oostenrijk te rijden. Via een lange tunnel ga je over de grens en kom je op weg nr.179, richting Reutte. Na een bochtig parcours, op sommige stukken vrij smal hebben we de weg vervolgd naar Lermoos, over de Fernpass van 1209 meter naar Mutz getuft. Via Stams de A12 opgedraaid die je vervolgens langs Innsbruck over de A13 naar de Brennerpas brengt. Vergeet niet het tolvignet van Eur.7,49(bij de ANWB gehaald) op je ruit te plakken. Op de Brenner moet je nog eens Eur.8,-- betalen om Italie te kunnen binnenrijden. Wij herinneren ons de Brenner van 40 jaar geleden, 2baans weg, tolvrij, niet druk en bijna geen vrachtverkeer. Is nu even anders! Na een hoogte van 1374 mtr overbrugd te hebben met een stijgingspercentage van 10% kom je in Bella Italia. De A22 zal je verder Italie inbrengen. Het eerste deel is bochtig met een groot aantal tunnels. Vrachtverkeer mag hier niet inhalen. Een uitstekende maatregel. Na een vermoeiende en ingespannen rit zijn we bij Mantova de Autostrada afgegaan. In een buitenwijk bij een schooltje de wagen neergezet, het was inmiddels acht uur. Aan tolgeld betaald Eur.14,90. Totale reisafstand vandaag 397 km.

Donderdag 1 september, km-stand 16326.

Half acht uit Mantova vertrokken. Vandaag gaan we ter afwisseling maar weer eens binnendoor. Weg 10 genomen naar Nogara. Bij een parkje langs de weg heerlijk ontbeten en koffie gedronken. Bij de supermarkt "Euro-Spin" broodjes en ander lekkers gekocht en om tien uur de route vervolgd. Na Nogara op Legnano aangereden. Even voor deze stad de 434 opgedraaid, een goede vierbaner. Je maakt nu kennis met de Povlakte, een vruchtbare delta ontstaan door de rivieren de Po en Adige. Eindeloze landbouwakkers gaan nu aan je voorbij. Voor de stad Rovigo wegnr.16 op richting Ferrara. Toen we deze stad achter ons hadden de SS16, de Adriatica, genomen. In het stadje Argenta hebben we de lunch gebruikt onder de bomen van een rustig parkje. Er was een oude waterput en een rijtje in oker gekleurde huizen te bewonderen. Zou je ook kunnen overnachten. Klokslag twee Argenta verlaten en richting Ravenna en Rimini genomen. Hier begon de ellende! Druk, scooters en stoplichten. De gang was er volkomen uit. Bij Cattolica uit pure noodzaak de Autostrada geruild voor de SS16. In een korte tijdspanne, ondanks de drukte van het vrachtverkeer zaten we bij de afslag Ancona-Nord, waar we het stadje Castelferretti hebben aangehouden. Als je dan richting vliegveld gaat en dan de witte bordjes Ancona volgt zie je op een gegeven moment een grote "P". Volg dit bord en je komt op een grote parkeerplaats o.a. voor campers. Rechts in de hoek is een pomp, die helaas was vernield. De dagteller wees 342km aan, niet slecht voor binnendoor wegen.

Vrijdag 2 september, km-stand 16668.

Na een rustige nacht om 10.45u uit Castelferretti weggereden. Via het stadje de heuvels in. Ancona-porto staat goed aangegeven en we reden dan ook na anderhalf uur het rommelige haventerrein op. Een vrouwtje met portofoon sommeerde ons te stoppen en vroeg of we tickets voor de ferry hadden. Dus niet! Ze dirigeerde ons naar een parkeerplaats  en wees een groot geel gebouw aan waar we de tickets konden kopen. In de grote hal bij het loket van de Minoan Lines stond een alleraardigste Griekse dame, net Nana Mouskouri,  ons te woord. Na het betalen van de tickets moesten we ons melden bij "Gate 8". Bij poort 8 werden we naar een bepaalde rij gedirigeerd. Geheel volgens een nauwgezet plan worden auto's, caravans, campers en vrachtwagens neergezet. Om 12.00 uur precies stonden we als eerste camper in een bepaalde rij. De zon scheen fel, het was bloedheet, geen schaduw. Om half vier liep de boot "Olympia Palace" binnen. Het duurde ruim drie kwartier voordat alles en iedereen van boord waren. Geheel volgens plan begon het inschepen. Men maakte onderscheid tussen Igoumenitsa en Patras. Op aanwijzing van het kadepersoneel mochten wij op een gegeven moment de boot op. Via de stalen geribbelde oprijplaten en dikke rubberen matten reden wij naar de linker poort en tuften behoedzaam omhoog naar het camperdek. Schreeuwende mannen gaven ons aanwijzingen om in het midden te draaien en richting oprijpoort te rijden. Op ongeveer 30 meter afstand hiervan moest ik stoppen, naast een groot open venster. Dit was onze plek ten tijde van de overtocht. Onze kennissen Atze en Marianne stonden een paar plaatsen achter ons. Na ons reden vele vrachtwagens naar boven en een heel konvooi Italiaanse "Rode Kruis" wagens. Zij gingen naar Bulgarije om een compleet ingerichte ambulance en alle andere wagens als geschenk van de gemeente Coredo daar achter te laten.  Exact om 17.00 uur voeren we de haven van Ancona uit om spoedig op open zee te komen. Met een snelheid van 31.6 knoop zagen we langzaam de contouren van Italie verdwijnen. Het is een hele gewaarwoording om als je in je camper zit het zeewater voorbij te zien schieten. ook tijdens het avondeten keken we vanuit onze camper uit op een strak blauwe zee. Uniek!!! Na verkenning van het schip hebben we een heerlijk warme douche genomen. Daarna genoten van een prachtige zonsondergang op open zee. Nog even gebuurd bij onze kennissen en om half twaalf de kooi ingekropen. Het zacht schudden van de camper en de cadans van de boot zorgden ervoor dat we in de bloedhitte vrij snel in slaap vielen. Veel kilometers hadden we vandaag niet gereden......19 totaal. Vergeet niet de klok  1 uur vooruit te zetten.

Zaterdag 3 september, km-stand 11687.

Heel wat keertjes wakker deze nacht. De hitte, het monotone gedreun van het schip en het geluid van opspattend zeewater speelden ons parten. Om 6.00 uur opgestaan. Wat een belevenis te ontbijten onder de kust van Albanie, waarvan we de contouren konden waarnemen. Via de boordluidsprekers hoorden we dat de boot een uur vertraging had en om halftien in Igoumenitsa zou aanmeren. Precies op deze tijd lag het schip aan de kade. Als een van de eersten reden wij het schip af. Wat een rust op het haventerrein. Het hectische gedoe in Ancona bleef hier geheel uit. Aan de rechterzijde van dit grote terrein reden we de poort uit. Omdat we aan wat rust toe waren zijn we met onze kennissen rechtstreeks naar het noordelijk liggend strand "Drepano-beach"gereden. Om er te komen moet je vanuit de havenpoort linksaf. Volg de boulevard, bijna aan het einde staat een bordje met "Drepano-beach" erop, dat naar links wijst. Volg de weg, rij over de dam die de zee van het moeras scheidt en ga bij de camping rechtsaf. Aan je rechterzijde een groot terrein met Eucalyptus bomen en links het blinkend witte strand. Omdat het bloedheet was hebben we eerst de schaduw van de bomen opgezocht om laat in de middag naar het verder gelegen strand te rijden. Op witte bordjes staat "No Camping", de politie heeft ons echter geen haarbreedte in de weg gelegd. Gelukkig dat we verder gereden zijn omdat in de eerste taverne een disco is gevestigd. Tot laat in de ochtend hoorden we bij vlagen boem-boem muziek en vervolgens de prachtige klanken van de typische Griekse muziek. Hou wel rekening met de muggen die in grote getale 's avonds naar prooi zoeken. Acht kilometer gereden.

Zondag 4 september, km-stand 16695.

De hele dag geluierd, gezwommen en gefietst. Heerlijk na al die gereden kilometers. De temperatuur was 27 graden met wat wind. Water gevuld aan de stranddouche en de porta-porti geleegd in een blauw mobieltoilet. 's Avonds brak een hevig onweer los, daarna begon het flink te hozen en niet te zuinig.

Maandag 5 september, km-stand 16695.

Tijdens een motregentje reden we van het mooie Drepano-beach weg. Toen we weer in Igoumenitsa bij de boulevard kwamen zijn we op de t-kruising linksaf geslagen. Daar ontdekten we een "bakery", hebben er heerlijk vers brood en wat taartjes gekocht en zijn richting Ioanina gereden. Even buiten de stad aan de linker zijde een Lidl opgezocht, wat boodschappen gedaan en verder gereden. De E90-92 is een goed berijdbare weg met hier en daar hobbels en oneffenheden. Hij slingert zich door een prachtig berggebied. Veel bochtenwerk en een voortdurend stijgen matigen noodgedwongen je snelheid. Op veel plaatsen langs de weg tref je behalve bouw- en ander afval, de mini-kapelletjes aan. In alle soorten en maten vind je ze door heel Griekenland. Vaak worden ze er neergezet omdat op die plek een verkeersslachtoffer gevallen is. Een paar keer gestopt om zo'n heilig huisje van nabij te bekijken. Naast kaarsjes tref je achter het glas flesjes drank aan, nep icoontjes, soms kop en schotel en foto's van overleden mensen. Op een van de vele parkeerplaatsen langs deze weg de lunch gebruikt. Om half vier reden we Ioanina binnen. Op een kruising van wegen stond het bordje "centrum", als je deze richting volgt kom je langs de citadel. Aan het eind rechtsaf dan kom op de kade langs het meer, volg deze eenrichtingsbaan en je ziet op een gegeven moment links een grote parkeerplaats, hier wordt overnachten gedoogd. Onze kennissen Atze en Marianne stonden er al. Even wat ervaringen uitgewisseld en samen wat gedronken. Na deze leuke ontmoeting zijn we via een oude poort de ommuurde stad binnen gegaan. Bijna 500 jaar was Ioanina Turks grondgebied. De stad is tijdens de Normandiers in 1085 ommuurd en als een fort ingericht. De stad kwam op haar hoogtepunt tijdens de heerschappij van Ali Pasha van 1788 tot 1822. Twee uur hebben we er rondgezworven. Echt oude panden hebben we er niet aangetroffen, op een oude bibliotheek en badhuis uit de Ottomaanse periode na. Half zeven waren we weer terug bij de wagen. Honderdzes kilometers staan op de dagteller.

Dinsdag 6 september, km-stand 16801.

Bewolkt en fris. Om 10.00uur uit Ioanina vertrokken. Het plan om de Vicos-vallei te bezoeken hebben we laten varen vanwege het weer. Dodona stond op het progamma, waar het oudste theater van Griekenland staat. Eerst hebben we richting Arta genomen en toen zijn we op Dodona aangekoerst. Het gele weggetje op de kaart was  in het begin soepel te berijden. Op een hoger plan werd de weg smaller en smaller. De ene haarspeldbocht volgde de andere op door een droog en dor berggebied. Opeens zagen we twee terrassen hoger de camper van Atze en Marianne rijden. Wat wij ook konden waarnemen en zij niet, dat waren twee flinke vrachtwagens, die langzaam hun kant uitreden. Voor een scherpe bocht zijn wij op een klein parkeerstrookje gestopt. Gezien de breedte van de weg hier, moest het daar boven ook erg smal zijn om zonder problemen te kunnen passeren. En ja hoor......Atze moest zover uitwijken dat hij in een goot langs de weg terecht kwam. De vrachtwagens konden er langs, Atze en Marianne hadden een probleem. Doordat de goot erg glibberig was konden zij er niet op eigen houtje uitkomen. De chauffeurs van de camions hebben de camper met vereende krachten weer op de baan gezet. Geen schade.....Atze en Marianne konden verder. Wij zijn maar even in de inham blijven staan. Luid toeterend, als teken van dank, passeerden zij ons. Gelukkig hebben wij geen onverwachte ontmoetingen gehad en konden al rijdend genieten van de mooie ruige omgeving. Toen we de overhangende rotsformatie voorbij waren ontwaarden we rechts van ons een schitterende vallei, die tussen twee steile bergmassieven was ingeklemd. Van grote hoogte konden we waarnemen waar het theater en de ruines gesitueerd waren. Ja....die oude wijze Grieken wisten wel hun plekjes uit te kiezen. In de afdaling vertelden bruine bordjes ons hoe het theater te bereiken. Op het grote parkeerterrein de wagen neergezet, onze vrienden gegroet en gezamenlijk, na betaling van twee euro p.p. onder aftrek van 65+ korting, het terrein betreden. De oppervlakte de plaats waar de oudheden zich bevinden is van grote omvang. Na het bekijken van de ruines was het theater het hoogtepunt. In de 3e eeuw na Chr. werd het gebouwd. Vanaf zeker 2000 voor Chr. werden hier al religieuze ceremonies gehouden. Aan het eind van de 19e eeuw werd het gereconstrueerd. Als je middenin het theater staat heb je een fabuleus uitzicht op de mooie vallei omgeven door steil gebergte. Twee uurtjes zij we er gebleven. Het weer was inmiddels opgeklaard, strak blauwe lucht.  Na afscheid genomen te hebben van onze vrienden zijn we weer op Ioanina aangereden om via de noordzijde van het prachtige Pamvotis-meer met een mooi uitzicht op het eilandje Nisi het Chasia-Ori gebergte in te trekken. De weg E92 stijgt gedurende 65 kilometers tot aan de pas.Vele haakse bochten moeten genomen worden. Adembenemend mooie uitzichten volgden elkaar op. Veel vrachtverkeer aan beide zijden van de weg. Tjonge, tjonge......wat kunnen die kerels rijden! Met E.U.-geld wordt er nu een snelweg aangelegd. Na het nemen van de Katara-pas op 1700 meter hoogte begint het grote afdalen richting Kalambaka waar de Meteora-kloosters zich bevinden. De camping "Meteora Garden" was snel gevonden. De vriendelijke receptionist begroette ons allerhartelijkst, vroeg naar het camping-korting boekje van de Minoan Lines en gaf ons als welkomst-geschenkje twee stukken lekkers, lijkend op Turks fruit. We hebben vandaag 165 vermoeiende kilometers afgelegd.

Woensdag 7 september, km-stand 16966.

Vroeg opgestaan vanmorgen. We willen de Meteora-kloosters te voet bezoeken. Na de koffie om tien uur vertrokken. Volgens de campingbeheerder twee kilometer te lopen, blijkt achteraf wel 6 km te zijn. Vanuit de camping rechtsaf en op twee honderd meter nog eens rechts. Een binnendoor weg brengt je naar Kastraki. Onderweg hier naar toe een schildpad gezien, onder een heg, zo langs de weg. Toen we een foto maakten bleef het beestje rustig zitten.  In een buitenwijk van Kastraki aangekomen zagen we het stenen woud met enorme loodrecht omhoog rijzende pieken liggen. Indrukwekkend!!! De rotspartijen die tussen de bergketens van de Koziakas en de Antichasia liggen, zijn ontstaan in het zogenaamde tertiaire tijdperk, z'on 60 miljoen jaar geleden. Toen we het stadje bijna uit waren kwamen we een oud vrouwtje tegen. Ze was geheel in het zwart gekleed en had een rimpelig gelaat. Ze lachte naar ons, hield een plastic tasje omhoog en sprak voor ons onverstaanbare woorden. Nieuwsgierig als we waren, knikten we maar ja. Met haar oude verschrompelde hand deed ze een greep in het plastic omhulsel en toverde er een aantal heerlijke rijpe vijgen uit. Weer een paar onverstaanbare klanken, waarmede ze aangaf dat de vruchten voor ons waren. Acht grote vijgen gaf ze ons. Toen we haar geld wilden geven gebaarde ze dat ze dat beslist niet wilde aannemen. We dankten haar hartelijk en vervolgden onze weg. Nu kwamen we echt in open terrein. De lucht was strak blauw en de zon brandde behoorlijk. Hoe verder we naar boven liepen des te meer zicht we kregen op de kloosters, die bovenop de toppen van de ongenaakbare basaltachtige pieken stonden. Van de 21 kloosters die ooit op de Meteora aanwezig waren zijn er slechts 6 die nog functioneren. Hoe heeft men in hemelsnaam de bouwmaterialen die men nodig had om de kloosters te kunnen bouwen, omhoog gekregen. Verschillende theorien zijn hierover. Via houten stellages, een netwerk van ladders, via touwen die met vliegers over de pieken werden gespannen, of met primitieve hijswerk apparaten. Echt zeker weet men het niet. Wat men wel weet is het feit dat men met de bouw begonnen is tussen de 11e en 14e eeuw. Het eerste klooster "Agios Nikolaos zijn we voorbij gegaan. Het tweede "Roussanou" hebben we bezocht. Via ontelbare traptreden kom je op een soort plateau, waar je een subliem uitzicht hebt op de diepliggende vlakte en de machtige pieken. Een stenen trapje en een houten brug brengen je naar het inwendige van het vrij kleine klooster. Men vermoedt dat het klooster is genoemd naar de eerste kluizenaar die op de rots woonde. Voor twee euro p.p. heb je entree. Je komt dan in een flinke ontvangsthal met balkon, waar een klokkentoren is gesitueerd. Vanaf dit balkon heb je weer een grandioos uitzicht op de omgeving. Via  een trapje naar beneden, betreed je een ruimte met allemaal deuren, die gesloten blijven. Links om het hoekje is de toegang tot de kapel. Deze heilige plaats is gewijd aan de verheerlijking van Christus en is versierd met boeiende muurschilderingen. Op het ronde plateau hebben we geluncht en zijn daarna naar het volgende klooster gelopen. Inmiddels was het bloedheet geworden, elke boom was de onze en al puffend kwamen we bij het klooster van de Transfiguratie, het Metamorphosis-klooster. Het is gebouwd op de hoogste rots van de Meteora, op een hoogte van 613 meter boven zeeniveau en 475 meter boven de bedding van de rivier de Pinios. Via een omlaag gaand trappenstelsel kom je door een in de rotsen uitgehouwen gang uit  op een steil omhoog gaande trappenpartij. Met de tong op de schoenen betreed je dan in het inwendige van het mooie klooster. Je valt hier van de ene in de andere verbazing. Je maakt kennis met prachtige gallerijen, binnenplaatsen, balkons en de oude refter compleet met tafels die volledig in oorspronkelijke staat gedekt zijn. In de aangrenzende keuken, waar het roet op de muren is blijven kleven zie je de stookvloer en een keur aan keuken-attributen. Ook de oude wijnkelder met stokoude wijnvaten en fusten heeft men gelaten zoals die was. Als je niet bangig bent moet je even via een luikje in een deur in het knekelhuis kijken. Hier liggen de schedels van de overleden monniken. Beetje luguber! Aanschouw de schitterende kapel, fotograferen ten strengste verboden en let eens op de gelovigen die hier naar binnen gaan, zij kussen de wanden. Bekijk ook de ruimte met oude manuscripten uit o.a. de 12e eeuw, de Griekse uniformen, oude wapens enz.enz..Onze afdaling naar de camping duurde ruim twee uur. Zeer moe en voldaan zaten we om half zeven uit te blazen op de stoeltjes voor de camper, het ene na het andere glas fris nuttigend. Vroeg naar bed gegaan.

Donderdag 8 september, km-stand 16966,

Om 12.00 uur van de camping weggereden, na eerst Eur. 29,60 voor 2 nachten betaald te hebben.(incl.20% korting Minoan Lines). Vandaag rijden we naar de oostelijke kust om van een rustig dagje aan zee te genieten. Via Trikala, Karditsa naar Lamia. Je doorkruist nu niet het mooiste gebied van Griekenland. Veel industrie-lokaties en zoals altijd veel rotzooi langs de wegen. De weg tot de pas Fourka is eindeloos lang, smal en recht. Vrij veel vrachtverkeer en een slecht wegdek maken deze tocht niet aangenaam. Men is met een nieuwe weg bezig. Toen we in de buurt van Lamia kwamen maakten we een navigatie fout. We hadden de rondweg moeten nemen maar belandden heel stom middenin het centrum. Via oneindig veel zeer smalle straatjes met haakse bochten, die je niet in 1 keer kunt nemen zijn we zuiver op goed geluk in een bredere straat terecht gekomen. Eindelijk na veel peentjes zweten zagen we een bord met Athene erop. Even buiten Lamia kwamen we op de E75 uit, een pseudo vierbaner, die ons naar het stadje Kamena Vourla bracht. Via de boulevard zijn we voor de Bank of Greece linksaf naar het haventje gereden. Langs het haventje via een betonnen bruggetje naar het einde van de boulevard. Hier vonden we een heerlijk plekje, pal aan zee met het eiland Evvia tegenover ons. Tot laat in de avond buiten gezeten en genoten van de lichtjes aan de overzijde. Mooie zonsondergang aanschouwd. De rit van vandaag was 186 kilometer.

Vrijdag 9 september, km-stand 17152.

Zoals steeds prachtig weer. Warm met een lekker zeebriesje. Even langs het keienstrandje gelopen en een aantal zeer grote bruine kwallen gevonden. In de loop van de morgen naar het centrum gefietst en geld uit de muur gehaald. De boulevard afgefietst, het mooie kerkje bekeken, beetje gewinkeld. Kamena Vourla is een echte badplaats voor de Grieken uit Athene, getuige het grote aantal terrassen en tavernes, die nu heel slecht bezet waren. Vroeg in de middag weer  terug naar de camper en de hele dag genoten van zee en zon. 's Avonds heel voorzichtig door de politie weggestuurd, toen ik vroeg waarom, antwoordde de agent in keurig Engels, dat de omwonenden gebeld hadden. Er stonden hier geen bordjes "No camping". Een van de omwonenden verontschuldigde zich in het Engels:"Sorry, that is the law". We werden geadviseerd om bij de haven te overnachten. Leuk was het niet, maar de manier waarop maakte alles goed.

Zaterdag 10 september, km-stand 17152.

Om acht uur liepen we even over de havenkade en snoven de frisse zeelucht op. De temperatuur was 23 graden, strak blauwe lucht, volop zon. Lekker ontbeten, water gevuld en om tien uur vertrokken. Eerst een stuk E75 genomen richting Lamia en bij Thermopylai de E65 op, wij wilden naar Delphi. Als je nu denkt dat Delphi staat aangegeven heb je het volkomen mis. Ook ontbraken de bordjes met het wegnummer. Voor alle zekerheid even bij een tankstation gevraagd. We zaten goed en hadden ruim een uur te gaan. De weg was goed te berijden met rondom een schitterende natuur. Je blijft voortdurend stijgen, de derde en vierde versnelling zijn niet te missen. Vijf komt er nauwelijks aan te pas. Je passeert toppen die boven de 2500 meter uitkomen. Rood en zwart gesteente wisselen elkaar voortdurend af. In de dalen veel oude volle olijfbomen, zover het oog reikt.  In het stadje Gravia ontdekten we een "bakery" waar op ambachtelijke wijze brood wordt gebakken. Twee heerlijke nog warme broden hebben we gekocht. Toen we het stadje uitreden begon de klim opnieuw. Nu reden we een berggebied binnen met extreme droogte. Geen groen blaadje te bekennen, de struikjes en boompjes waren verschrompeld, het verdorde blad hing er triest bij. Sommige plekken waren zwart geblakerd, hier had een bosbrand gewoed. Het zag er troosteloos uit. De afdaling richting Amfissa was spectaculair. Van verre zag je de contouren van de witte stad. De huizen kleefden letterlijk tegen het gebergte aan. We hadden nu nog zo'n 20 kilometer te gaan. Bij een grote kruising van wegen stonden verkeersborden met Chrison en Delfoi erop. We waren blij dat we op de goede weg zaten. In de buurt van Delphi aangekomen veel camping- bordjes. Weer begon de weg te stijgen, na het nemen van een flink aantal bochten, belandden we in het zeer touristische stadje Delfi. Via de hoofdstraat met 1richtingsvverkeer kom je bij de ruines van het oude Delphi. De oude Grieken beschouwden Delphi als het centrum van de wereld. Apollo de zoon van Zeus gaf blijk van smaak toen hij deze indrukwekkende plaats uitkoos. Van de flank van de Parnassos heb je immers een schitterend panorama over de vallei met aan de horizon de Korintische Golf. Vroeger stond het dorp Delfi boven op de archeologische locatie, wat opgravingen onmogelijk maakte. Aan het eind van de vorige eeuw kon de Franse School de Griekse regering overtuigen, dat het dorp 500 meter verplaatst moest worden. En zo geschiedde! Na het zoeken van een parkeerplek, die dun gezaaid zijn, bij de kassa toegangsbewijzen gekocht, we rekenden 9 euro af incl. 3 euro korting voor 1 vijfenzestig plusser. In de grote hitte, wel 35 graden betraden we het terrein. Onze eerste gang was naar het laat Romeinse forum over een pad van grote hoekige marmer blokken, die gepolijst waren door de honderdduizende schoenen van bezoekers. Daarna naar het schathuis van de Atheners, dat geheel gerestaureerd was. De resten van de Apollo-tempel waren van indrukwekkende afmetingen, zes van de in totaal 38 zuilen uit de 4e eeuw staan nog overeind. In de brandende zon verder naar boven gelopen, bij een kraantje onze dorst gelest. Opeens stonden we oog in oog met het theater, het verkeert nog in redelijke staat en bood plaats aan 5000 toeschouwers. Op deze locatie troffen we weer onze vrienden Atze en Marianne. Afgesproken via SMS. Zij waren al boven geweest en wilden de opgravingen  aan de overzijde van de weg bezoeken. Op onze verdere klim naar boven probeerden we hijgend en kreunend verkoeling te zoeken in de schaduw van de spaarzame boompjes. Voorkom uitdroging.....drink veel!  Toen we eindelijk via een aantal terrassen bij het stadion kwamen waren we zeer verbaasd over de staat waarin het stadion verkeerde. Voor-en achterzijde zeer gaaf, rechter gedeelte in perfecte staat, linker kant had onder de tand des tijds geleden. Zevenduizend toeschouwers konden plaatsnemen op de uit rotsmateriaal uitgehouwen zitplaatsen. De oppervlakte is 26 mtr breedx177,55 mtr lang. Bouw 3e eeuw voor Chr. De zitbanken van Parnassus-steen zijn Romeins. Bij de ingang zie je de pijlers van een Romeinse triomfboog. Let ook op de startstreep, stenen startblokken met twee groeven waarin de  atleten hun voeten konden plaatsen. Om vier uur zijn we uit Delphi vertrokken. Onze vrienden wisten een mooie overnachtingsplaats aan de noordkust van het vasteland. We zijn gereden naar Clovino-Beach, dat tussen Agios Nikolaos en Elea ligt. Even voorbij het hotel net voor de bocht ligt links een smal weggetje, hier zijn we naar beneden gereden. Om zes uur stonden we onder de eucalyptusbomen pal aan het water van de Korintische Golf met uitzicht op een paar eilandjes. Even kennis gemaakt met een Duits echtpaar met een Hymer met aanhanger en een motor erop. Prachtige zonsondergang beleefd en tot laat in de avond buiten gezeten en genoten van de lichtjes van de stad Egio aan de overzijde van de golf. Honderdtweeenzeventig kilometers gereden in de hitte van de dag.

Zondag 11 september, km-stand 17324.

Niets is leuker dan door rinkelende belletjes van een kudde geiten gewekt te worden. Toen we de deuren openden keken we uit op een rimpeloze zee. Blauwe lucht volop zon, 25 graden. De geiten en bokken deden zich te goed aan de spaarzame begroeing. Ook de blaadjes van een oude olijfboom smaakte kennelijk bijzonder lekker. De hele dag geluierd en gezwommen in het heerlijke water van de Golf.

Maandag 12 september, km-stand 17324.

Na eerst onze vrienden uitgezwaaid te hebben zijn we om half tien van het idyllische plekje weggereden. Zonde van dat zwerfvuil dat overal ligt. Via de mooie kustweg (E65) naar Nafpaktos. Bij binnenkomst in de stad was het een gekkenhuis van de eerste orde. Een lange file kroop door de hoofdstraat, links en rechts geparkeerde auto's, mensen die met van alles en nog wat tussen de auto's overstaken, uitlaatgassen, lawaai enz.enz. Toen we na een half uur de stad uitwaren ontdekten wij links een Lidl. Onze voorraad aangevuld en verder gereden.  In de verte zagen wij hem al liggen, de nieuwe brug over de Golf. Drie kilometer staal en beton hangt met enorme kabels boven het water en vormt nu de verbinding tussen vasteland en de Peleponesos. Bij het tolpoortje betaalden wij Eur. 15,50, niet goedkoop maar wel een snelle manier om op de Peleponesos te komen. Via een goede vierbaansweg zijn we op de eerste parkeerplaats gestopt om te lunchen. De lucht trilde boven het wegdek, het was snik en snik heet. De kennismaking met de Peleponesos viel niet goed. De parkeerplaats was bezaaid met rotzooi en het landschap langs de snelweg bijzonder lelijk. Na de lunch verder gereden richting Pirgos. De vierbaner veranderde weer in een tweebaner die met de vluchtstroken erbij als vierbaner wordt gebruikt. Je zult er in Griekenland aan moeten wennen. Tot deze stad ziet het landschap er niet uit. Landbouw, plastic kassen en rotzooi. Na deze plaats werd de omgeving aangenamer en op sommige plaatsen mooi. Even voor Gianitsochori hebben we beach aangehouden. Via een smalle weg die richting Apollo-camping loopt bereikten we een grote parkeerplaats met  dennebomen direct bij het strand. Onder een groot exemplaar hebben we de camper neergezet. Op het strand staan twee krakemikkige houten bouwsels die men tavernes noemt. Er is een stranddouche met kraan en een toilet achter rode houten deurtjes. In de schaduw van onze den hebben we met veel water en frisdrank zitten bijkomen van de hitte van de dag. Bij een verdere  inspectie van het grote terrein ontdekten we nog een aantal campers en een caravan. De dagteller gaf als reisafstand 200 km aan. Tot laat in de avond buiten gezeten en genoten van de sterrenhemel waar we de Grote- en de Kleine Beer ontdekten.

Dinsdag 13 september, km-stand 17524.

We dachten vandaag in Gianitsochori te blijven staan. Helaas kwam er een zeer onvriendelijke diender vertellen, dat we de parking moesten verlaten binnen twee uur. Het was bij twaalven en op mijn vraag waarom wij weg moesten had hij geen goed antwoord. Piet en Riet, "de Vrije Voogel's" uit Purmerend, een allerhartelijkst echtpaar was net gekomen. Zij boften omdat ze op het strand waren. De rottige politieagent kon hen daardoor niet vertellen te vertrekken. Volgens een Duits echtpaar was dit alles de schuld van de eigenaar van Camping Apollo, overigens een waardeloze camping met kleine plaatsen, slecht sanitair waar je toch Euro 10,- per dag moet betalen. Waarschijnlijk had hij het via wat steekpenningen op een akkoordje gegooid met de plaatselijke politie.  Voor ons was dit de tweede keer dat wij door de sterke arm werden weggestuurd.Wij besloten als het nog twee keer zou gebeuren Griekenland te verlaten. Gelukkig is dit de rest van de reis niet meer geschied. Ook in Elia was het raak, ongeveer dertig campers moesten daar verdwijnen. In de middag naar Kalo Nero gereden ongeveer 16 km te gaan. Voorbij het dorp hebben de wagen direct aan zee neergezet. Geen schaduw, water kun je pakken bij de stranddouche, een toilet hebben wij niet kunnen ontdekken.

Woensdag 14 september, km-stand 17540.

Zoals elke morgen stralende zon in een wolkenloze hemel. 's Ochtend kwam Piet Voogel op de scooter even buurten. Was benieuwd of we in Kalo Nero stonden en had tot op heden in Gianitsochori geen problemen met  de poitie gehad. Vandaag stonden luieren en zwemmen op het menu. Wat heel leuk was, dat waren de gemarkeerde plekken op het strand waar zeeschildpad-eieren lagen. Een briefje vroeg ons of we respect voor dit fenomeen wilden opbrengen. Uiteraard! 's Avonds kam een jongen en een meisje de plekken controleren. In de loop van de middag een echtpaar uit Berghem ontmoet. Hij kwam mij zeer bekend voor. Wat bleek? We hadden bij dezelfde baas gewerkt. Hij in Berghem, ik in Reek. Het was meteen oude maten krentebrood.  Zij reizen met een Flair en waren voor de tweede keer in Griekenland. Tweemaal is vandaag de politie langs geweest, geen probleem, ze zwaaiden zelfs. Tot zeer laat met kaarsjes buiten gezeten en genoten van de rollende zee en alles om ons heen.

Donderdag 15 september, km-stand 17540.

Wat een tegenvaller vandaag......regen! Om elf uur van Kalo-Nero weggereden. Even voor Kyparissia bij de Lidl boodschappen gedaan. In deze stad in de hoofdstraat bij een bank geld uit de muur gehaald. Wat meer euro's genomen om zo af en toe kontant te kunnen betalen bij een goedkope dieselpomp. Via visa afrekenen werkt daar niet. Op goed geluk zijn we op een kruising rechtaf gegaan de hoofdstraat in. Het bordje waar Pylos op zou moeten staan stond op een onmogelijke plaats en was voor de helft verdwenen, alleen "los" was nog zichtbaar. Omdat er markt was in de hoofdstraat en we niet zo gauw een zijstraat konden ontdekken, hebben we maar even naar de goede richting gevraagd. Even voor de markt linkaf en dan alsmaar rechtdoor. Al snel zaten we in Filiatra. Bij de mooie kerk hebben we de lunch gebruikt. Daarna de weg vervolgd met vele onoverzichtelijke bochten en vrij smal. Na Gargalioni buigt de weg het binnenland in. Eindeloze percelen met olijfbomen gingen aan ons voorbij. Even voorbij Chora ontdekten we rechts van de weg een zeer oude graftombe, de Anaktora Nestorou. Later hebben we meer bordjes gevonden waar graftombes te vinden waren. We zijn er een half uur gebleven en hebben op de mooie parkeerplaats met zeer oude olijfbomen, water ingenomen, een dun straaltje overigens. Na het grote afdalen zijn we op Gialova aangereden. Voor het stadje "beach" genomen. We kwamen nu in een groot vogelreservaat annex stranden. Overal bordjes met "No Camping"erop. Teruggereden naar het stadje en de wagen op de pier gezet die in zee loopt.  Mooie plek voor niet al te veel campers, we hebben er geen kraan ontdekt. De reisafstand was niet groot.....maar 69 kilometer.

Vrijdag 16 september, km-stand 17609.

Wat is het toch geweldig om wakker te worden op een zeer mooie plek in Griekenland. De fabuleuze Ormos-Navarinou baai sprak boekdelen. Helder blauw water, rimpelloos, blauwe lucht erboven en de vale kleuren van de ochtendzon. Na het ontbijt op de pier wat boodschapjes gedaan bij het plaatselijke winkeltje en twee lekkere stukken appelgebak gekocht. Wat later arriveerde een Nederlandse camper, het echtpaar wilde even koffie drinken op de pier. Toen we een beetje aan de praat raakten en wij vroegen hoe ze Griekenland vonden, waren ze niet echt enthousiast. De rommel, smalle en vaak slechte wegen en de bewegwijzering waren minpunten. Op onze vraag of ze volgend jaar weer naar Griekenland zouden gaan, was het antwoord pertinent ....."Nee". Alleen het mooie weer, de stranden, zon en zee waren voor hen de positieve kanten. Ook wij kunnen nog niet erg verrukt zijn over Griekenland. Misschien verandert dit nog? Om half twaalf uit Gialova vertrokken richting Pylos. Even voor deze stad de weg naar Kalamata ingeslagen. De route gaat het gebergte in met veel bochten en klimwerk. Helaas konden we nergens stoppen om de beneden-liggende baai te kunnen aanschouwen. Geen parkeerplaatsen! Bij Rizomilas richting Petalidi genomen. Op deze weg werden we ingehaald door twee Grieken die waarschijnlijk levensmoe waren. Vlak voor de bocht naar links werden we onbehoorlijk gesneden, omdat ze maar op het nippertje het tegemoetkomend verkeer konden ontwijken. Toen we in Petalidi bij het grote plein annex park kwamen, zijn we aan de rechter zijde linksaf geslagen en naar beneden gereden. Vlakbij zee op een grote parking gestopt en op de markt wat groenvoer gekocht. Daarna naar het haventje bij het voetbalveld gereden. Je zou er kunnen overnachten. Een Duits echtpaar vertelde ons een beter en rustiger plekje te weten. Dat was Velika-beach met bomen, kleedhokjes en douches. Na de lunch zijn we er naartoe gereden. Voor het stadje Bouka en ongeveer 1 km na het benzinestation bij een wit huisje aan de rechter zijde staat een bordje met de Griekse letters "Velika-beach". Pas op.....je rijdt er zo voorbij. Via een smalle weg door landbouwgebied,neem je het eerste weggetje links. Voorbij de resten van een oude fabriek is het strand. Als je er met het weekend wilt zijn, zorg dan voor voldoende voorraad. Het Duitse echtpaar stond er reeds. Laat in de middag kwam er nog een camper bij, we stonden nu met z'n vieren. Vijfenvijftig kilometers gereden vandaag.

Zaterdag 17 september, km-stand 17664.

Hete dag, volop zon. Geluierd en gezwommen op Velika-beach. Onze Duitse buren, een jong echtpaar nemen een zwerfhond mee naar Duitsland, die een camperaar daar had achter gelaten. Bij het huisje tegenover de oude fabriek stonden twee Duitse caravans. Een vrouw daarvan was getrouwd met een Griek. Zij kwam elke dag even buurten.

Zondag 18 september, km-stand 17664.

Toen we om negen uur de deur openden was het al bloedje heet. Gelukkig begon het in de loop van de morgen een beetje te waaien, net wat we nodig hadden. Wij slapen 's nachts met twee ramen open, onze Duitze vrienden laten zelfs de deur open staan. Dit kan echt niet in bv. Spanje of Portugal..Rest van de dag geluierd en gezwommen. 's Avonds heerlijk gedouched en haar gewassen, de stranddouche was er goed voor. Tot zeer laat buiten gezeten.

Maandag 19 september, km-stand 17664.

Half acht opstaan is vroeg voor ons, maar de warmte van de nacht was de wagen nog niet uit. Dekens en lakens gebruiken we al lang niet meer. We liggen gewoon in ons onderbroekie op het dekbed. De zon stond nog laag en scheen roodachtig over het brede strand. Na het ontbijt onze Duitse voor- en achterburen gegroet en om negen uur vertrokken. Richting Kalamata uitgereden. In het stadje Messini bij de Spar vers brood gekocht. Via de hoofdstraat naar de rotonde gereden. Denk erom dat niet alle rotondes in Griekenland automatisch voorrang hebben. Aan deze rotonde hebben we de Lidl aangedaan en de voorraden aangevuld. In Kalamata getankt voor 96.9 eurocent, cash te betalen. De doorgaande weg naar Areapolis  loopt door industriegebied en de buitenwijken van Kalamata. Hou goed de kleine bordjes in de gaten, anders rij je zo verkeerd. Zonder enige moeite lieten we in amper twintig minuten de stad achter ons. Nu ga je via een goede tweebaner het berggebied in. Even de pinnen er in zetten is er niet bij. In de bloedhitte met een gangetje van gemiddeld 35 km p.u. reden we op de kronkelige bergweg. Dit gebied genaamd de Taigetos Oros is adembenemend mooi. Indrukwekkende panorama's vallen je ten deel. Overal olijfgaarden met jonge en oude bomen. De Grieken die hier rijden houden rekening met je. Wij hebben geen haast, zij ook niet. Op sommige stukken is geen enkele parkeerplaats, andere delen van de weg zijn er rijkelijk mee voorzien. Denk niet dat het super plaatsen zijn. Over het algemeen zijn het bochten in het traject die men met puin en rotzooi heeft gevuld. Op een van die plekken hebben we geluncht met een subliem uitzicht op een stadje en het omringende landschap. Na Kardamyli waar een geldautomaat is, op Stoupa aangereden. Na dit stadje de afslag Agios Nikolaos genomen. Via een smalle maar goed te berijden weg kwamen we bij het haventje. Aan de linker zijde hiervan de weg vervolgd. Aan onze rechter zijde zagen we een groot parkeerterrein. Langs de betonnen muur aan het eind hiervan hebben we de wagen neergezet en met veel vocht de rest van de middag al duttend en puffend doorgebracht. Een matig zeewindje gaf enige verkoeling. Het was te heet om dan ook maar iets te ondernemen. Helaas kon je hier niet zwemmen. Later kwamen er nog een viertal campers bij, twee Nederlandse echtparen en twee Franse. Tot laat in de avond genoten van de afkoeling, de zee en alle lichtjes om ons. Het waren vandaag 69 mooie maar vermoeiende kilometers.

Dinsdag 20 september, km-stand 17733.

Rustige maar warme nacht gehad, met ramen open slapen is een must. In de loop van de morgen reden alle campers weg. Wij blijven nog een dag. Tegen tienen het stadje verkend. Rond het schilderachtige haventje nodigen de vele bonte terassen uit tot een koel drankje. Oude mannen bevolkten in de schaduw van tamarix-achtige boompjes de tafeltjes pal aan de weg en legden er een kaartje. De kleine en bonte vissersbootjes deinden rustig in het blauw heldere water. De gele gekleurde visnetten staken prachtig af tegen de warmrode boeien waarmede het dek versierd is. Sommige scheepjes zijn voorzien van z'on typisch Grieks kruis dat je ook op de kerkjes ziet. Rode en witte kaarsenbakjes fleuren het blauwe kruis op. Een koppeltje eendjes zwom luid kwekkend langs de kade. Alles straalde sfeer en gezelligheid uit. Hier zouden we wel de hele reis willen blijven. Het prachtig gerestaureerde kerkje is een pronkstuk van Agios Nikolaos. De opengewerkte witte toren is versierd met blauw smeedwerk. Het ronde zeshoekige blauwe spitsje met zeer mooi gesmeed kruis was de kroon op het bouwwerkje. Aan het begin van de grote parking is links op de hoek een waterpomp. De kraan zit achter de pomp verborgen. Schuin tegenover het supermarktje , waar je ook vers brood kunt krijgen,  stond onder de bomen een ezel geparkeerd. Een oud vrouwtje met strooien hoed en zwarte jurk tuigde hem op met een stokoud leren zadel. Het beestje werd geaaid, toegesproken en goed behandeld. Samen liepen ze na deze ceremonie een achteraf straatje in. 'sMiddags op de fiets een strandje ontdekt, we zijn er snel met de camper naar toe gereden. Onder de grote eucalyptusbomen, waar een Oostenrijkse camper stond, de wagen neergezet. Heerlijk gezwommen en ons d.m.v. onze zelfgemaakte buitendouche afgespoeld. Tijdens het avondeten kregen we bijna bezoek van een paar loslopende koeien. 's Avonds teruggereden naar de parkeerplaats bij het haventje, onderweg ontdekten we een waterpomp langs de weg met z'on typische bewerkte schenktuit. De tank en jerrycans volgemaakt. Helaas konden we niet meer buiten zitten vanwege een flinke opgestoken wind.

Woensdag 21 september, km-stand 17733.

Bij het supermarktje vers brood gehaald, ontbeten en om half tien vertrokken. Er stond een lekker windje en het was half bewolkt. Toen we Agios Nikolaos achter ons hadden zijn we richting Areapoli gereden. Een kronkelige omhooggaande weg bracht ons  naar een plateau vanwaar je een schitterend uitzicht had op het in de diepte gelegen Agios Nikolaos en wijde omgeving. Hierna rijd je even langs de  kust  om vervolgens het binnenland in te duiken. Na Thalimes wordt de weg smaller en smaller. Veel stapelmuurtjes langs de oneindige olijfgaarden maken uitwijken voor een grote tegenligger wat moeilijk. Tijdens deze route moet je het rustig aan doen, haast is uit den boze, je hebt alle aandacht voor de weg nodig. In het gehuchtje Langada zijn we even gestopt. Tegenover het mooie gerestaureerde kerkje hebben we de wagen neergezet. Een bordje vertelde ons dat dit de "Church of the metamorphosis" was. (Kerk van de gedaanteverwisseling).  Men heeft het kerkje opgetrokken van roestbruin natuursteen. Het was een juweeltje. Daarna verder gereden richting Limeni/Itilo. Bij Kelefa begint het grote afdalen. De weg gaat zig-zaggend de diepte in. Flink op de motor afremmen is een must. Er ligt nu een prachtige baai aan je voeten. Bij het bordje "campers zijn welkom" zijn we rechtsaf gegaan richting keienstrand. Hier gaan we overnachten. We zijn doorgereden naar het kerkje om daar de lunch te gebruiken. Het stadje Limeni/Itilo bestaat uit 1 straat met veel tavernes, een hotel en een aantal huizen en krotten. Later in de middag teruggereden naar de overnachtingsplaats bij het betonnen plateau. Onze vrienden Atze en Marianne stonden er al. Samen het avondmaal gebruikt, wetenswaardigheden uitgewisseld en aan het keienstrand overnacht. Er stond te veel wind om buiten te kunnen zitten. Korte rit gehad van 41 kilometer.

Donderdag 22 september, km-stand 17774.

De wind is gaan liggen, mooi zonnig weer. Het helder blauwe zeewater spoelde rustig over de keien. Na de koffie zijn we gezamenlijk vertrokken om een dagje Mani te doen, de z.g. tweede vinger. Vanuit Limeni/Itilo de berg op naar Areopoli. Van daaruit Vathia aangehouden. Een goed te berijden tweebaner slingert zich tussen het gebergte en de hoge kust.  Tot ongeveer de helft van Mani rijd je door olijfgaarden  afgewisseld door percelen landbouwgebied en braakliggende terreinen. Na de gehuchtjes Mina en Kita wordt het landschap ruiger en gortdroog. Hier en daar wat geboomte en struikgewas zijn de enige groene blikvangers. Keienvelden en stapelmuurtjes houden het uitgemergelde land bijeen. Erosie is de gruwel van dit gebied. In alle rust genoten we van dit woeste land. Grenzeloos mooi, oneindig stil en ongenaakbaar. Bij het passeren van de spaarzame dorpjes moet je voorzichtig rijden. Onmogelijke bochtjes met zeer nauwe doorgangen vragen om stuurmanskunst. Een tegenligger kan je opzadelen met een probleem. Uitwijkmogelijkheden zijn schaars. Wij kregen met z'on situatie te maken. Een touringcar was de boosdoener. Hij kon niet achteruit, wij moesten door  een flink stuk achteruit te rijden de bus de gelegenheid geven om op een verbreding in de weg passeren mogelijk te maken. De bus kwam langszij om vervolgens behoedzaam door te rijden. Na Alika begon de grote klim naar Vathia. Dit dode stadje met zijn grauwe woontorens komt heel bizar over. De hele streek is bezaaid met de ruines van die torens die vaak tegen de hellingen aanliggen. Vanaf een parking die iets boven Vathia ligt heb je een goed zicht op dit fenomeen en kun je mooie foto's maken. Het land van Mani is door zijn grote ontoegangkelijkheid nooit bezet geweest door Venetianen of Turken. De woon- en verdedigingstorens van Kita zijn daar dicht op elkaar gebouwd en lijken op echte vestingwerken. Na onze stop bij Vathia ging de weg weer flink omhoog om via prachtige zeegezichten uit te komen bijPorto Kagio, het laatst bewoonde dorpje op de zuidelijkste punt van Mani. Het gehuchtje ligt ver in de diepte, een smal steil weggetje kan je naar beneden brengen. Enkele campers deden dit maar waren binnen de kortste keren weer terug. Wij zijn boven gebleven en hebben gedurende een lange tijd genoten van het spectaculaire uitzicht. Om drie uur zijn we weer vertrokken. Teruggereden naar Alika om vervolgens over de oostzijde terug te rijden naar Limeni/Itilo. De route tot Lagia is goed te doen, daarna wordt de weg smal, op sommige plaatsen en haakse bochten zeer smal. In Lagia zijn we bij de taverne en het kerkje gestopt. Het stadje is klein met vele lege en vervallen huizen. Bij toeval ontdekten we achter het kerkje een kleine kapel die via een onmogelijk pad te bereiken was. Toen we voor de ijzeren deur stonden zagen we boven in het geveltje een icoon, verweerd en vast oud. De stenen balk boven de deur was schitterend gegrafeerd. Als je dit aanschouwd wordt je nieuwsgierigheid gewekt. Slechts een touwtje hield de deur vast. Knoop losgemaakt en de zware deur geopend. Wat we toen zagen is bijna niet te omschrijven. Alle wanden waren versierd met fresco's, sommige wat verweerd, andere puntgaaf. Het bollende plafond bestond uit 1 grote fresco met aan de kanten kleinere. Vier oude bidstoeltjes stonden op een soort verhoging. Ook daar heilige afbeeldingen. Verder hingen er antiek koperen wierrookbranders. De oude kaarsenstandaard in de hoek zat onder het kaarsvet ten teken dat de kapel frequent gebruikt wordt. Verder waren delen van de wanden voorzien van bewerkte en geklopte typisch Griekse  zilveren schilderijen met heilige figuren. Het altaar was opgesteld in een kleine nis. Roodachtig licht viel door het kleine venster op een prachtig zilverkleurig kruis. Alles straalde een heilige sfeer uit, het was een Goddelijke ruimte. Na de deur zorgvuldig achter ons gesloten te hebben, waren we weer in de werkelijkheid terug, temidden van enorme bloeiende cactussen die machtig over  een oude muur hingen. Na dit interessante oponthoud over Lagia naar Kokkala en Nymfi getuft. De weg 1 baans werd nu wel erg smal. Het landschap paradijselijk mooi. Je passeert  diepe dalen, vangrail is er niet. En dan opeens loslopende koeien in je vizier en een kudde schapen. We moesten even wachten om de dieren te laten oversteken. Waar vind je dit nog!  Een groen lijntje op de kaart zegt genoeg over deze wondermooie route. Mani moet je doen, het is een belevenis. Om half zeven stonden we weer in Limeni/Itilo. Met ons nog een drietal andere campers. De rit van vandaag was 105 km lang.

Vrijdag 23 september, km-stand 17879.

Al vierentwintig graden vanmorgen. Veel zon. Om half elf na het wassen van de ruiten, waar een kleefachtige zoutsubstantie opzat, vertrokken. In Andreapoli bij de supermarkt vers brood gekocht en wat groenvoer. Stadje verkend en om elf uur weer aangereden en op Gythio aangekoerst. Een goede tweebaner was een opschieter. De weg slingert zich door een dal met veel groen, jammer dat de Grieken er toch z'on zooi van maken, ook hier weer veel zwerfvuil. Bij het binnenrijden van Gythio zie je veel woningen die tegen de rotsen aankleven. Gestopt op de parking even voor het haventje naast het havenhoofd. Van hieruit zijn we over de dam naar het beboste eilandje Kranai gelopen. Een aanrader! Op deze plek brachten de mooie Helena van Troje en haar ontvoerder Paris, volgens de mythologie, hun eerste nacht samen door. Overnachten is er verboden, getuige de vele bordjes met "No Camping". Van verre zie je het blinkend witte kapelletje liggen, dat het eilandje siert. Kleine vissersbootjes dobberden op het heldere water. Grote witte wolken hingen als wattebollen boven zee. Alle ingredienten waren aanwezig voor een volmaakt plaatje. Een minpuntje is op zijn plaats, er is een soort scheepswerfje met alle mogelijke troep die daarbij hoort. Verder ontdekten we tussen het geboomte een kasteeltje, gelegen aan een enorme parkeerplaats. Er was een museum in gevestigd. Na het bekijken van de grote vuurtoren zijn we rustig naar de camper teruggelopen. Na de lunch zijn we langs de boulevard met zijn vele terrassen en winkels richting Skala gereden. Aan het eind van de boulevard stond een verkeersbord met Skala en Monemvasia erop, keurig in voor ons leesbaar schrift. We moesten rechtdoor.  We reden een straat met smalle middenberm in en ontdekten plotseling een bord met in Griekse letters Skala erop dat rechtsaf aangaf. Daar hadden we helemaal niet op gerekend. Via een smalle straat kwamen we op de vrij brede kustweg met ontzettend slecht wegdek. Na het passeren van een boulevard die men eens glans en glorie wilde geven begon de weg te stijgen. Plotseling zagen wij een oud roestig schip in zee, vlakbij het strand. Waarschijnlijk ooit in een vliegende storm op de klippen gelopen. Toen we het oude wrak achter ons hadden ontwaarden we voor de bocht een taverne. Erachter stonden een aantal campers. Een klein strandje in de diepte maakte deze plek ideaal om er het weekend te blijven. We zijn de parking opgereden en met wat moeite vonden we nog een plek achter de taverne bij de douche. We hebben de eigenaar van de taverne gevraagd of we er mochten blijven, was geen probleem. Even kennis gemaakt met de toekomstige buren, twee Oostenrijkers en een Duitser. Zij vertelden dat zij bijna elke avond in de taverne gingen eten als tegenprestatie. Omdat we het flink warm hadden, wat wil je met 32 graden, zijn we het terras op gelopen en hebben daar een heerlijke koude pils en een limo genuttigd. Later in de middag lekker gezwommen in de kleine baai met z'n prachtig zandstrand. Het water is lange tijd ondiep, zonder keien, een ideale badderplek voor kinderen. Tot laat in de avond buiten gezeten, soms waren de muggen wat hinderlijk. Vandaag 41km afgelegd.

Zaterdag 24 september, km-stand 17920.

Prachtig weer, hele dag geluierd en gezwommen. 'sAvond in de taverne gegeten onder de zachte tonen van Griekse muziek. Onze buren waren ook aanwezig, met z'n zessen aan 1 tafel. Voor het luttele bedrag van twintig euro met drankjes en fooi, hadden we een voldaan gevoel. Onder een wolkenloze hemel genoten van de rust en de prachtige sterrenhemel.

Zondag 25 september, km-stand 17920.

Het wordt vervelend, maar weer mooi weer. Na de koffie een fijne strandwandeling gemaakt. We wilde het scheepswrak van nabij aanschouwen. Via de parking van de taverne naar de weg gelopen, toen linksaf en na 50 meter weer linksaf. Via een smal weggetje door een olijfgaard het strand opgegaan. Het mulle zand ging aan de waterlijn over in fijne kiezelsteentjes. Omdat het eb was, getijden zijn hier bijna niet, waren de droogkomende rotsplaten een prachtige verharde weg langs het water. Van verre zagen we het wrak liggen, een echte blikvanger op dit strand. Het bruine silouet stak prachtig af tegen een achtergrond van het licht gekleurd gebergte. Toen we op de plek van het schip aankwamen, was het toch een enorm gevaarte dat boven het ondiepe water uitstak. Op de boeg konden we nog vaag de naam waarnemen:"Dimitrios". Wellicht eens de trots van een rijke reder. Na vele foto's van het wrak genomen te hebben zijn we rustig teruggelopen naar de camper. 's Middags de gemaakte foto's op de laptop gezet, lekker gezwommen en een heerlijke douche genomen vlak voor de deur. Op het terras van de taverne genoten van een koele pils en limo. Wij vinden dit een ideale plek voor een wat langer verblijf, je hebt een douche en achter de taverne brandschone toiletten, die dag en nacht geopend blijven. Boodschappen kun je doen in Vathia dat op een steenworp afstand van deze plaats ligt. Aanbevelenswaardig dus!

Maandag 26 september, km-stand 17920.

Na een matig regentje vannacht, scheen vanmorgen de zon weer als vanouds. Na afscheid genomen te hebben van de buren en het echtpaar van de taverne zijn we om tien uur weggereden. De weg tot Trinisa is echt schitterend. Vanaf een behoorlijke hoogte gaan wondermooie vergezichten en intieme baaien aan je voorbij. Na deze stad beland je in het fruitgebied. Eindeloze sinaasappel en citroengaarden passeer je. Toen we Skala binnenreden zagen we rechts van de weg een bakery. Wagen op een uiterst smalle parkeerstrook neergezet, knipperlichten aan en vers brood gekocht. Als je goed de borden met Monemvasia aanhoudt word je prima door de stad geloodst. Bij het verlaten van rommelig Skala hebben we bij een onooglijk supermarktje wat fruit en flessen mineraalwater gekocht. Weg 86 van Skala tot Monemvasia is goed te berijden. In het begin wat bochtenwerk in het laag gebergte met redelijk veel groen. In Molai bij de grote supermarkt langs de doorgaande weg nog wat inkopen gedaan. Via de lange rechte weg met aan beide zijden grote eucalyptus bomen in Sikea aangekomen. Na deze stad worden de bergen wat hoger en het landschap ruiger. De weg blijft goed, veel parkeerruimte aan beide zijden,geen bomen of groen struikgewas. Even voor Gefira maak je weer kennis met de zee of wel de baai van Monemvasias. In Gefira zijn we even voor het centrum links naar beneden gereden. Direct zagen we het grote witte verbodsbord met zeer camperonvriendelijke tekst erop. Bij overtreding van het verbod zou een boete van Eur.149,- p.p. betaald moeten worden. Voor het bord bevond zich een hotel, dat een privestrandje langs de boulevard had. En rechts van het bord lagen de tavernes met hun terrassen. Logisch dat je daar niet moet gaan staan. Aan de linkerzijde achter in de hoek stonden een paar campers. Op onze vraag aan een Nederlands echtpaar uit Stein of je hier kon overnachten vertelden zij ons dat ze er al twee dagen stonden. De politie kwam soms tweemaal per dag voorbij en had ze geen strobreed in de weg gelegd. Wij zijn erbij gaan staan. Na de lunch zijn we over de dam in een snikhete zon met wat zeewind naar het oude vestingstadje gelopen, dat tegen de steil uit zee omhooggaande rots is aangebouwd. Overal op de paatsen waar eventueel campers zouden kunnen overnachten weer die onvriendelijke witte borden. Via een toegangspoort met stokoude deur kom je het het stadje binnen. Voor de poort zul je geen grote parkeerplaats aantreffen, parkeren is allen voorbehouden aan personenauto's. In de Middeleeuwen was het stadje via een brug met het vaste land verbonden. Monemvasia is uniek, geheel ommuurd en het bestaat uit een beneden- en bovenstad. Helemaal boven op de machtige rots bevindt zich de citadel waar een voetpad met veel scherpe bochten naar toe loopt. Hebben wij met die hitte niet gedaan. De beneden stad is deels gerestaureerd. In de hoofdstraat, nou ja straat, zijn veel souvenirwinkeltjes en tavernes. Men kan er ook en paar opgeknapte kerken bewonderen. Onder andere de Christos- Elkomenes kerk en de Agia Sofia kerk uit de 13e eeuw, eens moskee. Wij hebben alle smalle straatjes gelopen met z'n vele poortjes, trapjes, nauwe doorgangen en prachtige piepkleine pleintjes. In sommige steegjes wonen mensen, je ziet de was buiten hangen en hoort geroezemoes. Als je naar beneden gaat kom je bij de verdedigingswerken aan zee. De vele schietgaten zijn de stille getuigen. Ook daar is men druk met restauratie-werkzaamheden. In een oud gerestaureerd gebouw is nu een hotel gevestigd. Ook de prachtig witte kerk heeft een enorme opknapbeurt gehad. Om half zes waren we moe en voldaan bij de camper terug. Even kennis gemaakt met een echtpaar uit Middelburg, dat in de loop van de middag was gearriveerd. Vandaag was onze reisafstand 59 kilometer.

Dinsdag 27 september, km-stand 17979.

Toen we om acht uur opstonden scheen de zon als vanouds.....uitbundig! Na de koffie een stuk langs de kust gewandeld, het haventje en het stadje Gefira bekeken. Het plaatsje is niet veel bijzonders, veel terrasjes....nu leeg, een supermarktje, twee bakkers, een bank en een handvol souvenir winkels. In de haven een gesprek gehad met een bemanningslid van de costguard. Hij sprak goed Engels, kende Rotterdam en wist dat we tegen de EU-grondwet hadden gestemd. In de haven naast de schuine betonnen baan naar zee is een kraan, waar je makkelijk met de camper bij kan komen. 's Middags heerlijk geluierd en gezwommen op het keienstrandje dat dichtbij de camper ligt.

Woensdag 28 september, km-stand 17979.

We blijven nog een dag. 's Ochtends bij de dichtsbijzijnde bakker in een zijstraatje van de boulevard heerlijk vers brood gekocht. De apotheek bezocht en bij de supermarkt in het centrum groenvoer gekocht. Bij de bank geld uit de muur gehaald en op de terugweg langs de weg vier kilo sinaasappels gekocht voor  Eur.2,-- Als je melk nodig hebt zul je Eur. 1,25 tot Eur.1,40 moeten neerleggen. In Holland heb je er 3 pakken voor. Doe zoveel mogelijk een Lidl aan, dan ben je het goedkoopst uit. 's Middags gezwommen en van de zon genoten. Een Nederlands echtpaar dat in de loop van de dag aankwam, was vanmorgen met 15 andere campers door de politie uit Plaka weggestuurd.

Donderdag 29 september, k-stand 17979.

Eigenlijk staan we op z'on mooie en goede plek, dat we besloten hebben om nog even te blijven. Vers brood gehaald en nog wat andere zaken gekocht. Bij de haven twee jerrycans water gevuld om ons 's avonds met onze zelfgemaakte elektrische handdouche te kunnen afspoelen. Hele middag op het strandje vertoefd met Ria en Cor en hun hondje Wessel uit Stein. Twee maal is vandaag de politie langs geweest, ze keken even en reden gewoon door.

Vrijdag 30 september, km-stand 17979.

Bewolkt vanmorgen. Geen wind, gladde zee. Rond tien uur begon de zon weer uitbundig te schijnen. In het haventje water gehaald. Om half twaalf op ons strandje. Het water was weer fantastisch van temperatuur. Heerlijk gezwommen en wat baantjes getrokken en dat alles onder de rook van de reusachtige rots van Monemvasia. Politie vandaag weer langs geweest, geen probleem. We stonden nu met vijf campers.

Zaterdag 1 oktober, km-stand 17979.

Vannacht plotseling windstoten en regen. Keiharde druppels kletterden op het camperdak. Goed voor het stof zullen we maar zeggen. Ook krijgt de camper weer eens een wasbeurt. Tot half elf bleef het zachtjes regenen, toen brak de zon door. Meteen ziet alles er weer vrolijker uit. Even het stadje ingelopen en het haventje bezocht. Wat rook het overal lekker fris! Vroeg in de middag begon het weer te plenzen. Hevige kletterbuien, rukwinden, onweer. Het regen kwam nu met bakken uit de lucht. Het water liep op den duur gewoon over de betonnen rand het strand op. Een grote gele modderplek tekende zich af in het blauwe zeewater. Slib en gruis werden in stroompjes de zee in gespoeld. Rest van de dag een beetje gelummeld, fotobestanden op de laptop bijgewerkt en gelezen. Laat in de middag kennis gemaakt met een Nederlands echtpaar, dat een Belgisch kenteken op de camper heeft. Zij wonen er ook. 's Nachts rustig en droog.

Zondag 2 oktober, km-stand 17979.

De zon probeert vandaag weer de overhand te krijgen. De donkere wolken hebben plaatsgemaakt voor witte wattendekens. Temperatuur 23 graden. 's Middags gezwommen en geluierd op het strandje. Morgen gaan we dit heerlijke oord verlaten. We zullen deze voortreffelijke plek met de leuke mensen waarmede we een week hebben opgetrokken niet gauw vergeten.

Maandag 3 oktober, km-stand 17979.

Toen we vanmorgen de deur openden, scheen de milde ochtendzon over het rimpelloze water van de baai van Monemvasia. Is toch geweldig om op deze manier kennis te maken met een nieuwe dag. Na het ontbijt afscheid genomen van Cor, Ria en het hondje Wessel, een Maltezer-leeuwtje. Van het Nederlandse echtpaar uit Belgie kregen we op de valreep nog wat adressen van campings om en rond Athene. Naar het haventje gereden en water ingenomen. Over de mooie weg 86 teruggereden via Molai naar Skala. Vandaar naar Krokees en toen over de goed berijdbare weg richting Sparti. Omdat grote delen van dit traject zijn gerenoveerd met E.U.-geld is hij lekker breed en vrijwel zonder bochten. Het landschap na Krokees is wild en ruig. Geen mensen of dorpen, geen vee. Alleen kale rotsmassa's zover het oog reikt. Even voor Sparti ontdekten wij links een Lidl. U zult het begrijpen, voorraden aangevuld, was ook nodig. Op de parking geluncht en om twee uur aangereden. Spoedig zaten we in Sparti, de weg naar Tripoli was goed aangegeven. Ook deze vervolgroute was van grote schoonheid. De zeer goed berijdbare weg slingert zich door een nog ruiger gebied. Langzaam blijft de baan stijgen. Hier ook E.U.-geld ingepompt. Mag best, moet je in Spanje kijken, schitterende wegen,bruggen en prachtige boulevards, alles met E.U.-geld. Kan heus wat minder! Laten ze eens aan Griekenland denken! Dit land is volgens ons een achtergesteld kind! Bij Tripoli aangekomen hebben we een stukje autobaan, de E65 genomen. Na ongeveer 1 kilometer waren we er weer af en zaten nu op de zeer goede en mooie weg naar Nafplio. Dit was de topper van de dag. Deze prachtige baan loopt 47 kilometers lang door een ruig geerodeerd bergmassief. Hier hebben ooit Byzanijnse nederzettingen gestaan, wordt met bordjes langs de weg aangegeven. Het Argolisch gebied had kennelijk een grote aantrekkingskracht qua woon-en leefomgeving. De Turken maakten een eind aan deze leefgemeenschappen. Dit namen we waar bij een wit kapelletje dat aan de weg stond, met weer zón bordje erbij waarop aangegeven was dat op deze plek ooit een Byzantijnse gemeenschap leefde. Een tekst op de muur van de kapel vertelde ons dat die nederzetting "Mouhli" heette en ontstaan was rond 1295 en door de Turken verwoest omstreeks 1495. Tegen de hellingen van het mooie dal zagen we de ruines liggen. Onder een metalen overkapping met tafels en zitbanken hebben we in alle rust thee gedronken, genoten van alles om ons en gekeken naar de  kudde geiten die rond ons  scharrelde.  Sommige brutale beesten staken de weg over om daar te grazen. Het luide getoeter van auto's zorgde ervoor dat de viervoeters opzij gingen. Na een drie kwartier zijn we weer verder gereden. Nu zaten we hoog in het bergebied, rechts diepe dalen en spectaculaire vergezichten. Links steile rood-rose rotswanden, ongenaakbaar en kaal. Na verloop van tijd begon het grote afdalen. Via terrassen met vele brede haarspeldbochten zakten we langzaam omlaag naar de Argolische-golf.  In 1 van die bochten zijn we even gestopt. Vanaf hier hadden we een grandioos panoramisch uitzicht op de azuurblauwe golf met omringend berggebied. Eenmaal beneden hebben we Nafplio aangehouden totdat we een bordje zagen met "beach" erop. Hier zijn we rechtsaf gegaan en stonden toen oog in oog met een haventje, tavernes en een heerlijk keienstrandje compleet met douche. Het bleek het stadje Myloi te zijn tegen Lerna aangeleund, een schot  in de roos. Op de pier net voor het bord"Verboden in te rijden" hebben we de wagen neergezet, een meesterlijke plek. Vanaf deze plaats heb je een fenomenaal uitzicht op de baai. Laat in de avond terwijl we zaten te genieten van de lichtjes van Nafplio aan de overzijde, kwamen er nog twee campers bij. Het waren twee Franse dames en een jong Nederlands echtpaar met twee kindjes van 1 en 3 jaar. Zij parkeerden de wagens op het strandje, tegen de hoge heg van de achterliggende villa aan. We hebben vandaag 188 zeer mooie kilometers afgelegd.

Dinsdag 4 oktober, km-stand 18167.

Het jonge Nederlandse echtpaar met kindjes en de Franse dames vertrokken vroeg. Wij even in de ochtendzon de omgeving verkend. Klein wasje gedaan. Om half elf debarkeerde met een fietsbootje een Duits jongeren-gezelschap. Enkele jongens doken van de plezierboot af en zwommen naar het havenhoofd. Wij besloten hier nog een dagje te blijven. Lekker gezwommen en genoten van het milde Griekse zonnetje. Tijdens de lunchpauze arriveerde een witte bestelwagen met zeven zigeuners erin. De kinderen hebben eerst gezwommen, gedoucht en water gehaald. In de schaduw van een grote boom hebben ze uitgebreid gegeten en zijn daarna weer vertrokken. 'sMiddags geluierd en gezwommen. Na afloop een lekkere koude  stranddouche genomen en daarna naar  het riviertje de Lerna gewandeld. Het is net een grote sloot met aan de monding de restanten van een oud fort. Op de open binnenplaats was een stenen cirkel met grote cijfers erin. In het midden zat een gat in de grond voor een draaiende as. In het stadje vonden we een oud stationcomplex compleet met oude roestige locomotieven en wagonstellen. Zonde!!! Men had er een prachtig spoorwegmuseum kunnen maken. Nu was het een totale aftakeling. Om half zeven waren we bij de camper terug. 's Avonds kwam er nog een Westfalia-campertje bij. Tweemaal hebben we bezoek gehad van de politie. Ondanks het wat onduidelijke bordje "No camping", konden we er gewoon blijven staan. Aan de overkant van de baai twinkelden de lichtjes van Nafplio weer.

Woensdag 5 oktober, km-stand 18167.

Vanmorgen de zon zien opkomen, blijft altijd een mooi schouwspel. Om tien uur zijn we uit Lerna/Myloi vertrokken. Langs de kustweg over Neo Kios naar Nafplio gereden. Volgens de kaart zou het een mooie route moeten zijn. Dit was grote onzin. De stranden zien er smerig uit, overal rotzooi en bouwafval langs de weg. En even voor Nafplio een moerasgebied, dat het aanzien niet waard is. Wat wel mooi en indrukwekkend overkomt, dat is de enorme vesting "de Palamidi" die je van verre ziet. Omstreeks 1700 is hij door de Venetianen gebouwd. Via 850 stenen traptreden kom je op de 223 meter hoog gelegen burcht. Een magnifiek uitzicht over de gehele Argolis zal je beloning zijn. We hebben de camper op het grote parkeerterrein even voor het centrum bij het antieke stationnetje neergezet. Op het open perron is een waterpomp, op de parking putten en je zit in vijf minuten in het centrum. Een ideale plaats dus. Jammer was het dat er twee bestelwagens kwamen met veel te nieuwsgierige zigeuners erin. Omdat we na de lunch de stad wilden bezoeken hebben we de wagen maar even verplaatst  naar een parking nog dichter bij het centrum. Toen we in de binnenstad aankwamen waren we verrukt en verrast. We keken onze ogen uit naar de prachtige oude pandjes die er vrolijk uitzien met hun gezellige smeedijzeren balkonnetjes waar vele planten een plekje hebben. Heerlijke pleintjes en smalle steegjes met een keur aan winkeltjes maken de sfeer compleet. De omhooggaande straatjes met vele traptreden, versierd met planten, zijn echte blikvangers. Wie van keramiek en andere snuisterijen houdt, komt zeker aan zijn trekken. Aanschouw het plaveisel in de vele straten, zuiver marmer. Geniet van de sfeervolle terrasjes, je hebt ze in vele soorten en maten. Proef het Turkse verleden in oude moskeeën en fonteinen. Slenter in een fris windje langs de haven en vergaap je aan de vesting op het eiland Bourtzi. In tijden van crisis spande men van hieruit een ijzeren ketting naar de kade om vermeende vijandelijke schepen de vrije doorvaart te belemmeren. Loop via Staikopoulou naar het laagste deel van een voormalige vesting, bekijk de oude kanonnen uit 16honderd zoveel en tuur over de Golf van Argolis. Later in de middag het Venetiaans fort, dat direct boven het centrum ligt, bezocht. Vanaf de dikke muren heb je een geweldig panorama over de stad, de haven en de Golf. Ga te voet naar boven, is goed te doen, en neem daarna de lift naar beneden, die links van het luxe hotel "Nafplion Palace" te vinden is. Gelukkig was het bewolkt en in het geheel niet warm. Laat in de avond waren we bij de camper terug. 's Avonds naar de prachtig verlichte citadel gekeken en het avondleven van Nafplio gadegeslagen. Reisafstand vandaag 11 kilometer. Oh ja.....er is bij Nafplio een gasvuladres: Rij langs de kust richting Lerna , bij de Disco is een vila, daar kan men 's ochtends de fles brengen en 's avonds ophalen.

Donderdag 6 oktober, km-stand 18178.

Rustige nacht in Nafplio gehad, al kun je toch wel merken dat je in een stad overnacht. Voordat we zijn weggereden water gevuld bij het stationnetje. Bij de supermarkt vers brood en groenvoer gekocht. Na de koffie vertrokken richting Epidavrou. Direct uit de stad zie je links een Lidl. Weg 70, een redelijke tweebaner slingert door een mooi gebied van Argolië, geen hoog  gebergte maar lieflijke heuvels en dalen. Je passeert leuke dorpjes om vervolgens weer in het buitengebied terecht te komen met zijn uitgestrekte olijfgaarden. Toen we het stadje Ligourio binnenreden was de richting naar Aslipilo Epidavrou goed aangegeven. Al snel kwamen bij een enorm parkeerterrein aan. Veel bussen en personenauto's hadden er al een plek gevonden onder de bomen. De zon knalde de lucht uit en het was weer flink warm. Aan de zijkant van het terrein tegen de opgravingen aan vonden we een goede parkeerplek onder een grote den.Voor negen euro (incl.3 euro korting 1x 65+) mochten we het terrein op. Eerst zijn we naar het theater gelopen, dat op een schitterende locatie ligt. We waren verrast hoe gaaf het prachtige bouwwerk er bij lag. Het is bijna volledig in tact. Als je aan de linkerzijde het cirkelvormige "orchestra"  betreedt,  vallen je meteen de enorme afmetingen van de ruimte op. Twaalfduizend zitplaatsen lopen in boogvorm trapsgewijs omhoog. Ga eens op het middelpunt van het "orchestra"staan, verhef je stem, het geluid weerkaatst door het theater en is op alle zitplaatsen perfect te horen, een volmaakte akoestiek! Bijna pro-logic geluid, maar dan zonder toepassing van elektronica.....uniek!!!  Volgens de boeken vestigde Aesculapus, zoon van Apollo en de God van de geneeskunde, hier zijn eerste kabinet. In 1829 werd het bouwwerk door Franse leden van de wetenschappelijke expeditie naar Morea ontdekt. Het was bijna  volledig overwoekerd door grond, olijfbomen en dennen. Zonder twijfel heeft dit bijgedragen tot de natuurlijke bescherming van het geheel. In de 4e eeuw voor Chr. is men met de bouw begonnen. Allebij werden we stil toen een man met een schitterende stem een aria begon te zingen, wij zaten helemaal boven, de volle klanken van het lied galmden door de cirkel, we konden ze tot de laatste noot duidelijk waarnemen. Daarna het aplaus, het klik-klak geluid  weerkaatste tegen de stenen banken en paden en gaf  er een speciale dimensie aan. We zijn er bijna een uur gebleven en hebben daarna het museum en overige opgravingen bekeken. Klokslag twee waren we bij de camper terug. Toen we de deur openden was de ruimte nog heerlijk koel. Bedankt machtige denneboom!  Na de lunch om drie uur vertrokken. De richting naar het kustplaatsje Palea Epidavros was goed aangegeven. Een vrij brede tweebaans weg bracht ons in  recordtempo naar het mooie havenstadje. Via een scherpe draai over de weg naar links rij je naar beneden om vervolgens onder de weg door op het stadje aan te koersen. Voor het haventje zijn we rechtsaf gegaan, op de grote geasfalteerde parking achter het parkje hebben we de wagen even neergezet en de omgeving verkend. Je kunt hier ook goed overnachten. Wij zijn even doorgereden naar een soort schiereiland waar we een aantal campers zagen staan. Bordjes met "no camping"erop deden ons even twijfelen om er te gaan staan. Twee Nederlandse campers hadden zich er al geinstalleerd. Bij navraag of je hier kon overnachten kregen we een positief antwoord. We zijn dan ook niet weggestuurd. De totale reisafstand was vandaag 44 kilometertjes.

Vrijdag 7 oktober, km-stand 18222.

Bijna nooit laat de Griekse zon verstek gaan. Toen we om half negen de rollo's openden glipten de zonnestralen speels naar binnen. De hele ochtend geluierd, gezwommen en gebuurd bij de andere Nederlanders, een echtpaar uit Brielle met twee honden en een echtpaar dat woonachtig is in België. Tegen twaalven kwam de camper met echtpaar en twee kindjes uit Meppel het terrein oprijden. Wij hadden ze al eerder ontmoet op het strandje van Lerna/Myloi. De begroeting was allerhartelijkst. Zij zouden hier ook de rest van de dag blijven. 's Middags gefietst, het mooie kerkje bewonderd, het strandje aan de andere zijde bezocht waar ook campers stonden en het stadje verkend. Achter het parkje bij de tavernes een aantal kranen ontdekt. Op de terugweg zagen we bij een smal paadje een bordje staan met "Ancient theater" erop.  Het smalle pad dwars door sinaasappel- en citroengaarden bracht ons bij het bouwwerkje. Het was dichtbij een baai gesitueerd en omgeven door olijfgaarden. Niet te vergelijken met het theater in de bergen. Het is een mini-theatertje, een stukje oudheid, dat in 1971 van onder 6 meter aarde tevoorschijn is gekomen. Daar maakten we kennis met een aardige Griekse vrouw, die in vloeiend Engels ons de betekenis van de kleuren in de Griekse vlag uitlegde. Wij moesten ook nog even kennis maken met haar zoontje Christove, tweeeneenhalf jaartjes oud en vernoemd naar opa. Na afscheid genomen te hebben, zijn we over hetzelfde paadje teruggegaan. Toen we bij de camper  waren stond er een flinke wind, buiten zitten was er niet meer bij.

Zaterdag 8 oktober, km-stand 18222.

Na afscheid genomen te hebben van onze Nederlandse buren, zijn we om half elf onder een wolkenloze hemel vertrokken uit Palea Epidavros. Toen we op de doorgaande weg richting Kanaal van Korinthe zaten hadden we een grandioos uitzicht op het in de diepte gelegen stadje. De prachtige tweebaner loopt hoog boven de kust. Vanaf grote hoogte kan je soms  de Golf van Egina waarnemen. De weg slingert zich met brede bochten door de bergen. Hoge steile rotspartijen gaan aan je voorbij. Veel dennenbomen langs de route. Even voor Loutra Elenis begint de grote afdaling en kom je na een bochtig parcours bij de kust. Na dit havenplaatsje zagen we aan de rechter zijde een mooi zandstrand. We hebben de wagen erop gereden, lekker gewandeld en de lunch gebruikt. Om twee uur zijn we weer aangereden. Volgens een verkeersbord hadden we  nog 9 kilometer te gaan tot Isthmia, bij het Kanaal van Korinthe. Bij het bord  Athene, Old National Road, zijn we rechtsaf gegaan. De vrij brede weg daalt wat en voor je het weet sta je voor de kanaalbrug. Op het moment dat wij arriveerden was er net een schip doorgegaan en had men de brug uit een diepte van 12 meter omhoog laten komen. Het water droop er nog af. Voor de overspanning zijn we linksaf gereden en hebben de wagen geparkeerd aan de rechterzijde langs het kanaal bij de taverne. Te voet zijn we via een vrij smal paadje , hoog boven het kanaal, richting de grote verkeersweg Patras-Athene gelopen. Op verschillende punten op het smalle pad hebben we met knikkende knieën over de rand foto's gemaakt. Bij de grote vierbaner in de buurt van een prachtig kapelletje zijn we door een gat in het hek de brug op gelopen. Ongeveer in het midden hadden we een goed uitzicht op het kanaal en keken we in de peilloze diepte. De Golf van Egina was perfect waar te nemen. Via een breder pad zijn we terug gegaan.. Hier vonden we zeer oude schelpen, die waarschijnlijk bij het graven van het kanaal naar boven waren gekomen. Na een heerlijke wandeling van anderhalf uur waren we bij de camper terug.  Na een rustpauze en een aantal glazen fris zijn we via de tolweg(Eur.4,30) richting Diakofto gereden, wat het einddoel zou worden. Als je nu verwacht een perfecte route te krijgen, heb je het mis. Een prachtige vierbaner in het begin verandert in z'on rottige pseudo vierbaner, twee banen en de vluchtstroken. We kunnen er maar niet aan wennen! Na het nemen van de afslag Diakofto moet je nog een stuk National Road rijden eer je bij het stadje bent. Bij binnenkomst hebben we de afslag "post etc." genomen. Via een aantal smalle straten kom je bij het station. Daar hebben we richting beach aangehouden. Rij dan de spoorbaan over, langs het kerkje, dan rechts en vervolgens links om bij het haventje te komen. Daar vonden we rechts het witte kapelletje, genoemd in het reisverslag van  Nel en Nico  Bloot. Wij zijn linksaf gegaan richting strand. Er woei een flinke wind waardoor het water hard tegen de boulevard aansloeg. Op sommige plekken er over. Via een scherpe bocht naar links kwamen we op  het strand terecht in de "middle of nowhere".  Het zag er  allemaal een beetje verwaarloosd uit, kapotte stranddouches, afgebroken lantaarnpalen en een slecht onderhouden keienstrand met rommel. We zijn doorgereden tot aan het hoge riet omdat we daar een camper zagen staan. Zij stonden om het punt om weg te rijden. Toen wij vertelden dat we hier  zouden blijven, haalden ze opgelucht adem en zijn ook gebleven. Het was inmiddels half zeven, buiten zitten was er vanwege de harde wind niet bij. Vanachter de ruiten hebben we naar de wilde zee gekeken. Honderdzesenveertig kilometer stond er op de dagteller.

Zondag 9 oktober, km-stand 18368.

Beetje regen vanmorgen, 20 graden en veel wind. Staan nog steeds met twee campers op het strand. Onze buurman vertelde dat de kaartjes voor het tandradtreintje naar Kalavrita gisteren al uitverkocht waren. Zij zouden morgen gaan, wij ook. Om half twaalf een flinke wandeling gemaakt. Via het hoge riet kom je bij een niet officiële vuilnisbelt langs de rivier. Volg het pad richting bergen. Je komt dan bij de spoorlijn, daar linksaf en het spoor blijven volgen. Via een villawijk kom je in het stadje. Bij het loket aan het station hebben we kaartjes voor het treintje voor maandag gekocht. Prijs Eur. 16,- retour, 1e klas, vertrektijd 11.48 uur. Je kan ook vroeger gaan. Bij het station staat het oude locomotiefje waar men vroeger mee de bergen in reed. Mooi exemplaar! Stadje verkend, is niets bijzonders. Je vindt er wat winkeltjes, een supermarkt, een bakker en veel tavernes. Via het haventje zijn we weer richting strand gelopen. In de loop van de middag arriveerden er een zestal campers, waaronder twee Nederlandse wagens.  Eén camper herkenden we direct, die was van het jonge echtpaar uit Meppel met de kindjes Mees en Loek. Voor de derde keer! Driemaal is scheepsrecht! De temperatuur is vandaag met een dun zonnetje 23 graden geworden. De grootste hitte is voorbij denken wij.

Maandag 10 oktober, km-stand 18368.

Om 10 uur met een matig zonnetje en een temperatuur van 20 graden naar Diakofto teruggereden. Bij de spoorweg-overgang rechtsaf gegaan en op ongeveer honderd meter afstand op een flinke parkeerplaats de wagen neergezet. Daar stond ook een aantal campers dat vanmorgen van het strand was vertrokken. Op het station het jonge echtpaar met de kindjes ontmoet, zij zouden ook met het treintje meegaan, alleen moesten ze nog kaartjes kopen. Vele mensen stonden al op station te wachten. Inmiddels was het 11.48 uur geworden. Geen trein! Vertraging!  Om tien over twaalf liep de loc binnen. Toen alle passagiers waren uitgestapt ging het brullende gevaarte linea recta naar de remise. Er was kennelijk iets aan de hand. Om half één arriveerde er een ander exemplaar. Even was het een gedoe om de 1e klasse te vinden, op beide wagen stond het cijfer 2. Het treintje betaat uit twee wagons met een flinke motorwagen er tussen. Een enorme diesel zorgt voor de voorstuwing. Wij bevonden ons in de achterste wagon, die gescheiden was in 1e en 2e klasse. Het treinkaartje moet je goed bestuderen. Buiten de stoelnummers zijn er de vertrektijden uit Diakofto en Kalivrata op vermeld. Wij kwamen tegenover een Grieks echtpaar te zitten, de beenruimte was beperkt en helaas zaten we niet in de rijrichting. De tocht door de bergen is fenomenaal. Je tuft langs de bergengtes van de Vouraikos, in het begin door een brede, later door een enge kloof. Daar aangekomen haakt het treintje door even te stoppen in op de tandradbaan en dan gaat het al schuddend en schokkend in een slakkengang naar boven. Vele tunnels en overhangende rotsmassa's moeten genomen worden. De machtige diesel ronkt en brult, een dikke walm spuit uit de schoorsteen, slierten rook vliegen langs de ramen. Een belevenis van de eerste orde! Menigmaal tuft de trein vlak lang de diepe ravijnen. Ver beneden ontwaar je watervallen en een snelstromend riviertje. Op elk plekje langs de baan zie je krokusachtige gele plantjes en rose cyclaampjes. De tocht naar boven duurt 65 minuten, die naar beneden iets korter. Halfweg het parcours bereik je Kato Zachlorou, een gehucht met een mini-stationnetje. Van hieruit is een wandeling naar het Mega Spileonklooster mogelijk. In Kalavrita zijn we uitgestapt. Tjonge, tjonge wat was het hier koud. We waren vergeten warme kleding mee te nemen. Beetje stom! De zon liet verstek gaan en een ijskoude wind joeg door de straten. We hebben Kalivrata ervaren als een beetje rommelige, verwaarloosde stad. Misschien komt dit ook door de wegwerkzaamheden, alles lag open en was afgezet. In een taverne waar we heerlijk warme koffie bestelden, kwamen we een beetje op verhaal. De stad ligt op 750 meter hoogte en is buiten een wintersportcentrum een martelaren plaats. Op 13 december 1943 executeerden de nazi's alle mannen en jongens vanaf 13 jaar. Tol.....1436 slachtoffers. De klok staat nog altijd stil op het tijdstip van de misdaad. Om tien voor vier zijn we aan de terugtocht begonnen. Nu zaten we in de rijrichting en hadden via het raam naast de machinist een magnifiek uitzicht op de kronkelbaan. Na ruim een uur reden we Diakofto binnen. De temperatuur was weer aangenaam. Vanaf de grote parking zijn we teruggereden naar de beach, waar inmiddels een achttal campers hadden plaatsgenomen. We hadden deze dag niet willen missen. Vijf kilometer gereden.

Dinsdag 11 oktober, km-stand 18373.

Half bewolkt vanmorgen, twintig graden. Na de koffie het echtpaar met de kindjes gegroet, zij vertrekken vanavond uit Patras. Ook nog even Ab Koomans (zie www.campersiteabkoomans.nl) en vrouw gedag gezegd, zij hadden nog drie weken te gaan. Om half elf reden we de goed begaanbare National Road richting Egio. Ver in het westen was de lucht blauw, het weer werd steeds beter. Bij binnenkomst in Egio de Lidl bezocht en de voorraad aangevuld. Na deze stad per ongeluk de verkeerde afslag genomen, waardoor we weer op de E65 naar Patras uitkwamen. Wij blijven het een vervelende weg vinden, al kun je er wel flink opschieten.  Even na de manloze tolpoort de E65 verlaten en zijn we afgezakt naar het grote parkeerterrein bij de veerboten en het fort.  Van hieruit heb je een geweldig uitzicht op de nieuwe brug en de Golf van Korinthe. Na de lunch zijn we weer vertrokken. Omdat op een kruising het verkeersbordje onduidelijk was, we zochten naar Messolongi of Nafpaktos, reden we verkeerd. Het was een hele toer om weer bij hetzelfde punt terug te komen. Gelukkig zagen we bij de bewuste kruising aan de kromming in de omhooggaande weg de aansluiting op de brug. Opgelucht reden we het indrukwekkende staaltje van bruggenbouw over met ver beneden je,.... de Golf. Bij het  tolpoortje rekenden we Eur. 15,50 af. We volgden nu de E55 noordwaarts, een goede tweebaner met nogal wat vrachtverkeer. Richting Etolikon gaat hij vrij hoog boven de kust wat fraaie vergezichten oplevert. Bij het gelijknamige stadje de gele route door het laagland genomen met zijn katoenplantages en andere landbouwgronden. Na het nemen van een aantal vreemde dammen zijn we langs de zoutpannen van Katochi op Astakos aangekoerst. De bewegwijzering is in dit gebied allerbelabbertst. Soms rij je op de gok in een bepaalde richting. Eénmaal moesten we zelfs de goede weg vragen omdat we er niet goed meer uitkwamen. Aan dit euvel moet in E.U.-verband dringend iets gedaan worden. Na de laagvlakte kom je weer in berggebied. En daar zagen we het.......een wildzwijn met jong, al snuffelend en grazend langs de weg. Via een aardige klim begonnen we aan de afdaling met vele bochten. Op een gegeven moment zat er een kleine vrachtwagen voor ons, vol geladen met betonijzer. Omdat hij kennelijk te zwaar beladen was hing hij in de bochten volkomen scheef. We zijn erachter gebleven, inhalen was te link. Vanaf grote hoogte zagen we Astakos liggen. Mooi! Toen we het stadje binnenreden zagen we aan de linkerzijde een voetbalveld, direct daarnaast een geasfalteerd basketbal-veldje. Via een kleine toegangsweg zijn we erop gereden. Aan de grasrand de wagen geparkeerd. Stoelen naar buiten en genoten van de baai, de oude schepen en de rust. Even later arriveerde een Italiaanse Hobby-camper met blauwe achterkant, die hadden we in Diakofto al gezien. Hij herkende ons en maakte het gebaar dat hij hier bleef slapen. Wij maakten hetzelfde gebaar terug, dat direct begrepen werd. Vandaag 136 km gereden.

Woensdag 12 oktober, km-stand 18509.

Goed geslapen vannacht. Sinds we in Griekenland zijn was het echt koud vanmorgen. Toen de zon om negen uur achter de bergen vandaan kwam warmde de wagen snel op. Om tien uur, na de koffie zijn we weg gereden. De weg gaat boven de stad langs. De route  door het Akarnanika-Ori gebergte is van uitzonderlijke schoonheid, een groen lijntje op de kaart is zeer terecht. De mooie en rustige brede baan slingert zich gestaag omhoog, de 2.8 liter diesel moet flink werken. Rechts passeer je de roestbruine-roseachtige rotsmassa's, die oneindig ruig omhoog gaan. Links machtig fraaie uitzichten over wonderschone baaien en eilanden. Het azuurblauwe zeewater maakt het plaatje compleet. De Peleponesos is op vele plaatsen mooi, maar dit hier breekt alle records. In dit ruige berggebied kom je ezels, geiten, schapen, zwarte koeien en varkens tegen. Ze lopen al grazend langs de weg, steken over alsof er geen verkeer is en gaan pas opzij als je de claxon gebruikt. Is het niet schitterend! Toen we uit de lange afdaling kwamen zagen we links in de verte een blinkend wit strand met enkele campers erop. Wat doe je dan? Omdat we geen weggetje naar beneden zagen lopen, zijn we doorgereden naar het stadje Mitikas. Een brede weg net voor het stadje bracht  ons naar het bewuste strand. We hebben de wagen neergezet aan de boulevard net voor de gesloten camping. Voor ons stonden drie Duitse campers. Even kennis gemaakt, zij vertelden ons dat je gebruik kon maken van de voorzieningen van de camping, ze hadden de beheerder een aantal euro's toegestopt. Als de camping gesloten is kun je altijd water innemen bij het haventje. De rest van de dag geluierd en gezwommen. In de middag kwam er nog een camper bij, een echtpaar uit Schijndel met twee honden. Zij kwamen uit Turkije, wat vooral de vrouw niet goed bevallen was. Ze zouden tot eind November in Griekenland blijven.  We legden vandaag een afstand af van 33 kilometer.

Donderdag 13 oktober, km-stand 18542.

Mitikas te voet verkend. Is een leuk oud dorp met een bijna nieuw haventje. De hoofdstraat is rommelig maar best gezellig. Veel winkeltjes waaronder twee bakkers, een apotheek, vier supermarktjes, een aantal kapsalons, een bank waar je geld uit de muur kunt halen en veel tavernes. Kistjes met verse vis stonden op straat, als je van vis houdt kun je hier je hart ophalen. De terrasjes werden hoofdzakelijk bevolkt met oude mannetjes, die je van top tot teen opnemen, vooral mijn eega werd behoorlijk aangegaapt. Als je "Kali mera" zegt, wordt je vriendelijk terug gegroet. Via een aantal achteraf straatjes met typische witte huisjes met waranda's, die vol met planten staan, zijn we naar de camper teruggelopen. Bij de bakker vers brood gekocht en aan de groentekar 2 kilo sinaasappels. Er rijden vaak bestelwagens met open deuren door de straten met brullende muziek. De handelswaar meest kleding wordt via flinke luidsprekers aangeprezen. Rest van de dag geluierd, van de zon en de mooie baai genoten en heerlijk gezwommen.

Vrijdag 14 oktober, km-stand 18542.

Vandaag een knalblauwe lucht en heerlijke zon. De temperatuur bleef wat achter, om acht uur was het 14 graden, binnen 17. Even naar het dorp gelopen om vers brood te halen en bij de bank geld te pinnen. Na een bakje koffie, het echtpaar uit Schijndel gegroet, naar het haventje gereden en water gevuld. Om elf uur weggereden. De weg van Mitikas naar Vonitsa is de mooiste die wij ooit in Griekenland gereden hebben. Breed, rustig en van een adembenemende schoonheid. Hij is helemaal in het gebergte uitgehouwen. Rechts weer van die rose-bruine rotswanden met gele stekelige bloemstruikjes die zich in het gesteente vasthouden. Links de zee vanaf grote hoogte. Prachtige baaien liggen verscholen achter elke bocht die genomen moet worden. Vele parkeerplaatsen nodigen uit tot stoppen om al dit moois te aanschouwen. De eilanden Lefkas en Meganisi zijn van grote hoogte waar te nemen. Hier geen hinderlijke tegenliggers of inhalende snelheidsmaniakken. In alle rust kun je hier rijden en genieten. Zoals elders langs deze kust  grazende koeien en geiten langs de weg. In de buurt van het meer Amvrakikos Kalpos begint het lange afdalen. Op een gegeven moment rijd je pal langs het mooie meer. Links passeer je een militair vliegveld. Het is ten strengste verboden daar te fotograferen. Na het vliegveld  arriveer je bij de tolpoortjes van de tunnel, na het betalen van vijf euro mag je er door en kun je als je weer eenmaal op de normale weg zit kiezen voor Preveza of Igoumenitsa. Bij Nikopolis namen wij de goed berijdbare E55. Ook deze weg is prachtig gesitueerd. Hij slingert door een prachtig berggebied, langs cypressenlanen en eucalyptusbomen, om vervolgens te stijgen naar  flinke bergkammen. Aan je linker zijde liggen in de diepte moerassen tussen een aanplant van bomen. De omringende berghellingen zijn groen gekleurd, geen dorre plekken, geen droogte. De bermen langs de weg zijn bedekt met een tapijt van bloeiende bloemen in fel geel. Het moet hier de laatste tijd flink geregend hebben! Vijftien kilometer voor Igoumenitsa op een grote parking bij een tankstation de lunch gebruikt en getankt voor Eur. 0,97 per liter. In het zuiden is de diesel goedkoper. In de stadjes Amoudia, Parga en Platana schijn je goed te kunnen overnachten en heb je mooie strandjes......van horen zeggen! Na de laatste flinke klim rijd je via een bochtig parcours  naar de baai van Igoumenitsa. Vanaf een flinke hoogte zie je de stad met de havens liggen. Wij zijn rechtstreeks naar Drepano-beach ten noorden van de stad gereden waar we onze kennissen Atze en Marianne zouden ontmoeten. Even nadat we op hetzelfde plekje als van de heenreis stonden, kwamen ze aanrijden. De begroeting was warm en hartelijk. Na het uitwisselen van ervaringen zijn we onder de heerlijke Griekse zon aan een apperatief begonnen. De rest van de dag, na 150 kilometer gereden te hebben, geluierd en gezwommen. Heerlijk!!!

Zaterdag 15 oktober, km-stand 18692.

Natuurlijk weer een heldere lucht en zon, het kan gewoon niet op. Wel is de temperatuur lager, om acht uur 14 graden, in de camper 17. Na tienen werd het warmer, vlug stoelen naar buiten en gezamenlijk genieten van een vers bakje koffie onder een stralende zon. In de loop van de ochtend kwam er nog een aantal campers bij. Zij zullen wel net als wij a.s. maandag op de boot gaan en willen ook in alle rust nog van de Griekse zon, strand en zee genieten. 'sMiddags even naar de Lidl gereden die aan de weg naar Ioannina ligt, even buiten Igoumenitsa. Op de terugweg, voor de afslag naar Drepano-beach, aan de linkerzijde bij de bakery vers brood en nog wat lekkers gehaald. Heen en terug 14 km. Rest van de dag, gewandeld langs het heerlijke strand, gezwommen en geluierd. 'sAvonds genoten van de ondergaande zon, die als een rode bol achter de bergen verdween. Oh ja, nog even dit, houdt na vijven de deur dicht voor de muggen. Het strand ligt tegen een moerasgebied aan met veel vis en vogels.

Zondag 16 oktober, km-stand 18706,

Saai.....maar weer volop zon. Na tienen naar buiten en genieten van de ochtendzon. 'sMiddags een flinke strandwandeling gemaakt. Het moeras bezocht en prachtige rode zeekraal, een soort vetplant, geplukt om mee naar Holland te nemen. Op de terugweg een Griek ontmoet die jarenlang in München had gewerkt en gewoond. Hij had het niet op Albanezen, Bulgaren en Roemenen, criminelen zijn het, beweerde hij. Omdat tegenwoordig de grens bijna zonder bewaking is, worden we overstroomd met dat gespuis. Als ze ooit nog eens bij de E.U. komen zal men er flink spijt van krijgen, was zijn stellige overtuiging. Toen hij vroeg hoe wij Griekenland vonden, was ons antwoord positief, alleen overal dat vuil langs de wegen was een minpunt, was onze mening. Ook hij vond dat jammer, maar het was met de jaren minder geworden, een goede vuilnisdienst en voorlichting zou zeker helpen om het probleem op te lossen. Na afscheid genomen te hebben kwamen we rond drie uur bij de camper terug. Rest van de dag geluierd, gezwommen en gebuurd met Atze en Marianne. 's Avonds gezamenlijk de maaltijd genuttigd.

Maandag 17 oktober, km-stand 18706.

Half acht van Drepano-beach weggereden. Op het haventerrein aangekomen zagen we al een rij campers staan. De ferryboot de "Pasiphae Palace" meerde net aan. Vrij snel stonden we op het camperdek, helaas nu niet aan het grote open raam, maar ergens tussenin. Gelukkig net geen camper voor ons, zodat we vrij zicht op het dek naar voren hadden . Klokslag tien gingen de trossen los. Langzaam manouvreerde de boot de haven uit. Het was een spectaculair gezicht om vanaf het bovendek Igoumenitsa en Drepano-beach langzaam te zien verdwijnen. Na een tijdje zijn we naar het camperdek teruggegaan om te ontbijten en samen met onze vrienden koffie te drinken. De rest van de dag ons vermaakt op het mooie schip en op het bovendek genoten van zon, zee en wind. 'sAvonds vroeg te bed omdat we morgen vrij vroeg moeten opstaan. Zeven uur zal de aankomsttijd in Venetië zijn.

Dinsdag 18 oktober, km-stand 18710.

Zes uur opgestaan. Koud....14 graden op het camperdek. Redelijk geslapen. Volgens een mededeling via de luidsprekers zou de boot om half acht in Venetië aanmeren. Na het ontbijt naar het bovendek gegaan om de stad in ochtendgloren te aanschouwen. Het was een belevenis om de contouren van Venetië in half duister voorbij te zien glijden en veel gebouwen te herkennen. Het "Arsenal" met het bruggetje ervoor. Het Dogenpaleis en San Marcoplein. Het Canal Grande en de Santa Maria delle Salute. Grandioos! Jammer dat het net iets te donker was om goede foto's te maken. Klokslag acht reden we van boord. Snel hadden we de Autostrada richting Milaan te pakken. Het was keidruk met veel vrachtwagens en personenverkeer......spitsuur!  Bij de afslag naar de Brennero(Brennerpas) hebben we de A4 verlaten om op de A22 te komen. Op deze baan was bijna geen vrachtwagen te bekennen. In recordtempo zaten we bij Bolzano. Na het betalen van de tol Eur.14,10 ging de slagboom open en hebben we de afslag Merano genomen. Even voor deze stad de SS38 verlaten en Passo di Resia of Reschenpass aangehouden. Via uitgebreide appelgaarden kom je vervolgens in de stadjes Silandro, Spendigna en Sluderno. In Malles Venosta waar een mooi kasteel is zagen we links van de weg een goede parkeerplaats, die overigens dun bezaaid zijn langs deze route. Even gekeken of je er zou kunnen overnachten. Nee dus.....tussen 20.00 en 6.00 uur verboden voor campers. (Discriminatie!!! Is verboden in de E.U.) Na de lunch doorgereden naar de Reschenpass. Goede weg. Na het passeren van de grensovergang zit je in mooi Oostenrijk. De route die we nu volgen is geheel tolvrij en zeer goed te berijden. Via Nauders, Pfunds, richting Landeck gereden. Laat je na deze stad niet verleiden tot het nemen van de tolweg(de A12), houd weg 189 aan richting Imst, Nassereith en daarna de Fernpass. Na deze pas kom je op wegnr. 179 richting Lermoos/Reutte. Na Reutte vervolg je de weg naar Füssen. Wil je daar overnachten dan ga je bij de kruising met de stoplichten rechtdoor tot de Mercedes-garage. Daar rectsaf en met de bocht mee de secundaire weg op. Even voorbij de supermarkt "V-Markt" is aan de rechterzijde het grote parkeerterrein voor vrachtwagens (staan er meesal een stuk of drie). Wij kwamen daar om 17.30 uur aan met op de dagteller 519 kilometers. Onze vrienden Atze en Marianne stonden er reeds. Ook zij hadden een voorspoedige reis gehad. Met een aantal andere campers er de nacht doorgebracht.

Woensdag 19 oktober, km-stand 19229

Na een zeer koude nacht om zeven uur de kachel aangestoken. Het ijs stond op de ruiten. Klokslag acht in onze heerlijk verwarmde wagen ontbeten. Onze vrienden uitgenodigd om koffie te komen drinken. Ze waren een beetje verkleumd, de kachel kon niet aan, het gas was op. Na dit gezellige moment zijn zij om tien uur vertrokken. Wij om half twaalf richting Bad Waldsee waar we om vier uur arriveerden. Op het terrein van het servicecenter van Hymer gaan we overnachten. We hadden vandaag geen zin om honderden kilometers te rijden, het waren er slechts 135.

Donderdag 20 oktober, km-stand 19364.

Weer koud vanmorgen, 6 graden en mistig in Bad Waldsee. Om negen uur vertrokken, na eerst even getankt te hebben voor Eur. 1.149 per liter. Via Ulm naar Stuttgart, Karlsruhe en Landau in der Pfaltz gereden. Het weer was inmiddels opgeklaard, hier en daar nog wat flarden mist. Na het stadje Pirmasens autobahn nr.8 genomen, die ons boven Saarbrücken langs, aansluiting gaf  op de A13. Vervolgens de A31 genomen om Luxemburgstad heen naar de A7, richting Ettelbrück. Via de N7 naar Marnach getuft. Bij het ons bekende winkelcentrum de wagen neergezet voor de overnachting. Het was zes uur en er stond 513 km op de dagteller.

Vrijdag 21 oktober, km-stand 19877.

Rustige nacht gehad. Voor het wegrijden nog even getankt, maar nu voor Eur.0.935 per liter. Na de koffie om half tien vertrokken richting St. Vith. Via Verviers naar Maastricht. Daar kregen we te maken met onze eerste file. Nederland......fileland. Elke keer als we door Maastricht rijden ergeren wij ons aan het feit, dat z'on belangrijke verkeersader naar het Noorden, dwars door een woonwijk gaat. Hier had al jaren geleden een tunnel moeten liggen!!!! We betalen er met z'n allen genoeg wegenbelasting, BPM, benzine-en dieselaccijns en BTW voor. Schande....Schande!!!! Alle kabinetten die we tot nu toe gehad hebben hebben verstek laten gaan en zijn verantwoordelijk voor dit slechte wegenbeleid. Even onze gal gespuwd! Na nog drie files richting Eindhoven, kwamen we om vier uur in Uden aan. De kilometerstand was 20125, dus 248 kilometer gereden vandaag.

EINDE REIS GRIEKENLAND.

Totale reisafstand: 5107 kilometers.

NAAR BOVEN

Bezoek mijn fotoalbum!