Oualidia

Geschiedenis

De laatste sultan der Saädieden, Oualid. gaf zijn naam aan deze badplaats. In het hoge deel van de stad zijn de restanten van de in 1635 gebouwde kasba nog zichtbaar.

Zondag  19 maart.

Na ons vertrek uit El Jadida heebben we weer de N1 opgezocht. Bij de afslag "Jorf Lasvar" de N1 verlaten en de kustweg S121 genomen. Deze goed te berijden hobbelige weg loopt vlak langs zee. Tot de fosfaatfabrieken is de omgeving mooi, prachtige vergezichten op de Oceaan, een schitterende hoge rotskust loopt steil naar beneden, waar de golven zich met veel lawaai op stuk beuken. Een wilde bloemenpracht in vele kleuren is het fabelachtige decor van deze omgeving. Overal langs de weg tref je mensen aan. De vrouwen werken op het land en houden toezicht op het vee. De mannen en jongens liggen in de schaduw van het schaarse geboomte langs de weg te luieren. Op een gegeven moment zijn we op een parkeerruimte gestopt om wat foto's te maken. Vanuit de struikjes werden we door kinderen in de gaten gehouden, de brutaalsten waagden het dichterbij te komen en begonnen te bedelen. Toen wij een paar snoepjes uitdeelden waren de anderen niet meer te houden. In een mum van tijd werden we door een hele horde kinderen omringd. Snel zijn we toen maar doorgereden. Na de fosfaatfabrieken werd de kust minder interessant. Hier en daar wat huisjes en veel vee langs de weg. Om drie uur reden we de bovenstad van Oualidia binnen. De brede doorgaande weg met zeer slecht wegdek en aan beide zijden winkeltjes bracht ons naar een rotonde. Daar zijn we rechtsaf gegaan en via een steile weg naar beneden getuft. Een prachtig uitzicht viel ons toen ten deel. Een betoverende baai tussen de verre duinen en de rotskust lag aan onze voeten/wielen. Het gladde wateroppervlak van de zee weerkaatste in het zonlicht. Zover het oog reikte water en duinen. Toen we beneden op de boulevard aankwamen belandden we midenin een ralley van oldtimers-sportmodellen. De wagens hadden ons al eerder met flinke snelheid ingehaald. Ze stonden nu te pronken in het zonlicht en het was er een drukte van jewelste. Omdat we eigenlijk een vrije plaats zochten zijn we doorgereden richting strand. Verbodsborden verhinderden de vrije toegang. Op de plek waar je wel kon staan was alles bezet met franse campers, ze stonden hutje aan mutje, niet leuk!  We zijn toen maar camping Sable d'Or opgereden, een aftans geval met krakkemikkige gebouwtjes en een groot wit toiletgebouw met veel buitenkranen. Na het inchecken hebben we maar meteen afgerekend, 42,25 dirham voor 1 nacht. We hebben de wagen recht tegenover het toiletgebouw neergezet tussen de rijk bloeiende mimosaboompjes. Na een lekkere kop muntthee hebben we een flinke wandeling over het strand gemaakt. Overal heb je visrestaurantjes en terrassen. De specialiteit van Oualidia zijn oesters. Het mooie zandstrand ligt vrij beschut en is in de zomer een waar vakantie-paradijs voor mensen uit Casablanca en Marrakech.  Toen we op de camping terug waren hebben nog lang kunnen genieten van de zon en van de fel gele bloemetjes van de mimosa waar we middenin zaten. Vandaag 90 kilometer gereden.