Guelmim

Geschiedenis:

Guelmim is beroemd om haar blauwe berbers "de Tuaregs", levend in de Sahara. Het is de streek van de bedoeïententen, berbersjaals en politiecontroles. De mensen die er wonen hebben een donker gekleurde huid. De stad ligt in de uitlopers van het Anti-Atlas gebergte. De omgeving is kaal, dor en droog, eindeloze zand-en steenvlaktes omringen de stad met zijn rose-rood gekleurde huizen.

Vrijdag 24 maart.

Schitterend weer vandaag, strakblauwe lucht. Om tien uur van Camping International de Taghazout weggereden. Toen we na het verlaten van de camping op de N1 reden richting Agadir, was er geen camper op het strand te zien, terwijl er hier altijd honderden "vrij"stonden. De reis vlotte goed en al snel reden we langs het industriegebied en de havens van Agadir. Hier kun je bij de fabriek gas laten vullen, de locatie is te herkennen aan de drie gasbollen langs de weg. Blijf de weg volgen dan kom je vanzelf op de brede boulevard Mohammed V, een goede vierbaansweg met over grote afstand weelderige palmen. Agadir is een moderne stad, je treft er geen geiten, schapen, ezels enz.enz. aan, maar westers geklede jongens en meisjes, al zie je ook mensen lopen in de Marokkaanse kledij. In 1960 werd Agadir getroffen door een hevige aardbeving, de stad is toen bijna geheel verwoest. Duizenden mensen werden onder het puin bedolven. De stad werd na de beving weer snel opgebouwd. Wij zijn doorgereden naar de zuidzijde, waar we de supermarkt "Marjane" troffen. We hebben er flink inkopen gedaan en zijn na de lunch weer vertrokken. Spoedig reden we Tiznit binnen, zijn langs het centrum gegaan en hebben de weg naar de kust genomen, richting Mirleft. Nu kom je in een gebied dat adembenemend mooi is. De weg slingert door het middelgebergte, rode aarde, fris groene weidjes, een zee aan bloemen in vele kleurschakeringen. Toefen knalgele dille. Kolossale cactusplanten met grote groene schijven. De rose/gele vruchten bengelden eigenwijs in de wind. Vooral de oranje perceeltjes met mini-goudsbloemen afgewisseld door paars en blauw van andere plantjes trokken onze aandacht. We waren sprakeloos van al dit schoons. Helaas ontbrak het aan parkeerplaatsen, we hadden graag even gestopt om al dit moois op de gevoelige plaat vast te leggen. Bij Mirleft kwamen we aan de kust. Even vòòr dit stadje meenden we een mooie plek aan het strand gevonden te hebben. We konden echter niet ver genoeg het strand op rijden vanwege het mulle zand. Al manouvrerend werden we plotsklaps omringd door een hele schare bedelaars. Volwassen vrouwen die om dirhams vroegen, meisjes die zeurden om poupees en snoep en gabbertjes die stylo's wilden hebben. Kattig hebben we "non"......"non" gezegd en zijn snel verder gereden. Na Mirleft kwamen we in de uitlopers van het Midden-Atlasgebergte. Kale bergen aan onze linkerzijde,  heel veel keien en rode grond aan de rechter kant. De N1 slingert zich hier door een ruig en kaal gebied, geen levende ziel te bekennen. Opeens zagen we een bord met "Legzera Plage" erop. Heel in de verte richting zee ontwaarden we een aantal campers. Het leken net dinky-toys. Zo klein in zo'n ruim gebied. Een onverharde weg rechts, die naar een restaurant voer zijn we ingereden. Tergend langzaam moest gereden worden, Veel oneffenheden, kuilen, bulten en regengroeven deden de wagen slingeren. Aan enige snelheid viel niet te denken. Omdat het pad omlaag liep moest voortdurend bijgeremd worden. De zeker zeshonderd moeilijke meters waren niet voor niets geweest. Op een groot plateau, zonder enige begroeing, hoog boven het strand en de oceaan, stonden zeker vijentwintig campers.Toen we een mooie plek hadden uitgezocht kwam de gardien en de bakker even kennis maken. Ook een man met verse vis deed zijn ronde. We hebben even de boel verkend. In een wit gebouwtje aan de linker zijde van het terrein is een hurktoilet met een kraan aan de muur. Het strand kun je bereiken via een ander pad dat naar het restaurant loopt, doe het te voet, laat de camper staan. 's Avonds genoten van een fabuleuse zonsondergang. De dagteller gaf 181 kilometer aan.

Zaterdag 25 maart.

Toen we de  rollo's openden was het een beetje nevelig op het plateau van Legzera Plage. De contouren van het gebergte waren flauw zichtbaar. Het was intens stil, alleen het ruisen van de zee was hoorbaar. De temperatuur was 21 graden, geen wind dus was het gewoon aangenaam. Een fijnere kennismaking met een nieuwe dag konden we ons niet wensen. Na het ontbijt en de koffie hebben we de gardien 15 dirham betaald en zijn we vertrokken. Eerst weer een stuk piste rijden, vijf à tien kilometer per uur is een veilige gang om de boel heel te houden. Na ongeveer een kwartier zaten we weer op de N1 en al vrij snel reden we Sidi Ifni binnen. Het stadje is deels tegen de rotswanden opgetrokken. Veel gebouwen en huizen stonden leeg, er was geen kip op straat te bekennen waardoor het geheel op een spookstad leek. Omdat er maar één doorgaande weg is zaten we vrijwel direct op de N12 richting Guelmim. Inmiddels was de temperatuur al opgelopen tot dertig graden, dus lekker heet, de lucht trilde boven het wegdek. Het gebied waar we nu in terecht kwamen was de voorloper van de Sahara. Het terrein was vlak, troosteloos en zeer uitgestrekt.  Alle dorpjes en gehuchtjes waar we door kwamen hadden blokvormige huisjes in terra cotta kleur, bijna de tint van de aarde. Op veel plekken langs de weg namen we hoopjes gebrokkeld glas waar, vast en zeker gesneuvelde autoruiten. Men rijdt snel op de vrij smalle baan. Inhalen vindt plaats gedeeltelijk op het asfalt, gedeeltelijk in de onverharde berm met steenslag tot gevolg. Rond half één reden we Guelmim binnen. De hitte was bijna ondragelijk geworden. Op zaterdag wordt de kamelen- en gewone markt gehouden, die we beiden graag wilden bezoeken. Omdat we niet precies wisten op welke locatie de markt werd gehouden zijn we half Guelmim door gecrosst. Het is een rommelige stad, bijna alle huizen en gebouwen in de bekende rood/rose kleur, overal fietsers,karren, ezels en veel mensen op straat. We passeerden kleine werkplaatsjes en nerinkjes die ontzettend veel rotzooi buiten de deur hadden staan. We reden door zeer armoedige buitenwijken en konden de markt niet vinden. In één van deze buurten vonden een paar rotjongetjes het zo nodig een gescheurde plastic jerrycan naar onze camper te smijten wat tot gevolg had dat we een flinke kras op een ruit opliepen. Terugrijden had geen zin om de mannetjes eens flink aan te pakken, ze hadden ons waarschijnlijk met stenen bekogeld. Uit nijd heb ik de bekende middelvinger omhoog gestoken en de ventjes flink uitgescholden. Aan een paar wegwerklui hebben we de goede weg gevraagd, zij stuurden ons naar de N1 richting Tan-Tan. Even buiten de stad ontdekten we een ommuurde ruimte met heel veel publiek. De markt dus! Op het terrein bij de muren konden we goed parkeren. Toen we de marktruimte betraden wisten we niet wat we zagen. Het krioelde er van de mensen. Van oud plastic en jute had men overkappingen gemaakt om de hete zon te weren. Op de grond lagen bergen groenten, appels, sinaasappels en andere koopwaar. Nergens een prijsaanduiding te vinden. Gesluierde vrouwen slenterden langs de partijen groenvoer, bekeken en betastten de koopwaar, vroegen de prijs en vulden plastic zakjes, die ze bij een jongen of man lieten afwegen. Mannen met blauwe gewaden en een soort tulbanden als hoofddeksel stonden luidruchtig te handelen. Op een apart gedeelte van de markt bevonden zich wel z'on 16 kamelen, de nodige schapen en geiten en een aantal magere koeien. Op hetzelfde terrein tussen de kamelen geiten en koeien hadden een paar mannen in blauwe gewaden en dito hoofddeksels hun waar op doeken uitgestald.  Als je even belangstelling toonde werd je onmiddellijk op je huid gezeten om vooral iets te bestellen. Ook al zeiden we niets te willen kopen, de berbermannen bleven aandringen. Bij een groepje geiten was een aantal mannen bezig een koop te sluiten. Men was zeer luidruchtig, schreeuwde elkaar in vele toonhoogten toe, maakten allerlei gebaren om vervolgens rustig te worden als de deal naar beider tevredenheid gesloten was. Een eindje verderop was een veehandelaar bezig zijn geiten in de vrachtwagen te laden. Dit ging er zeker niet zachtzinnig aan toe. Men pakte de beestjes bij de poten en gooide de arme diertjes over een hoog schot zo de laadbak in. Hoe ze in de bak terechtkwamen was kennelijk niet belangrijk. Na deze zeer aparte ervaring zijn we de camper weer gaan opzoeken. Achter de wagen in de schaduw lagen een paar mannen te snurken. We hebben  nog even geluncht en zijn toen vertrokken. De route die we nu gingen volgen liep dwars door een eindeloze keien-en zandvlakte, zonder enige begroeing, geen levende ziel te bekennen en hot....hot....hot! Lucht en aarde kwamen bij de einder trillend bij elkaar.....een heel aparte belevenis. Tegen vijven reden we Tan-Tan binnen. Een brede weg slingerde zich door een op het oog keurige nette stad. De huizen zagen er zeer 

verzorgd uit, waren glad gepleisterd en in die terracotta kleurige tint geverfd. Omdat we naar de kust wilden hebben we El Ouatia aangehouden. Weer een oneindig stuk weg dwars door de woestijn. Na ongeveer een half uur bereikten we Tan-Tan-Plage. Bij een restaurant aan het strand zijn we gestopt. Op de mooie parking vonden we een goede plaats om te overnachten. De aanwezige gardien, een heel aardige jongen, stelde zich voor en vertelde ons dat we voor 20 dirham vierentwintig uur mochten blijven met gebruikmaking van het toiletgebouw en koude douches. Na ons arriveerden nog drie Franse campers, die de plek ook de moeite waard vonden. We hebben tot laat genoten van de zee en van donker wordend Marokko met zijn vele gezichten. Onze totale reisafstand was vandaag 227 kilometer.