Agdez

Geschiedenis.

Wij hebben niets over de geschiedenis van Agdz kunnen vinden. De stad is aan de voet van de hoge Atlas gelegen. De stad stelt weinig voor, de huizen in de hoofdstraat met arcades herbergen veel souvenir-winkeltjes, maar ook cafees, restaurants en marktkraampjes. Er bevinden zich twee kasba's, de oude Casbah du Glaoui, een soort fort met hoge lemen muren en kantelen. Is niet te bezichtigen. De andere kasba van Kaid Ali Aslim ligt buiten het stadje, boven de camping Palmerije, zie www.casbah-caidali.net , eigendom van de camping-eigenaars. Men is druk bezig met restauratie werkzaamheden. Deze kasba is wel te bezoeken. Op de donderdagen is er een grote souk aan de rand van de stad op weg naar Ouarzazate.

Maandag 3 april

Vanuit Taliouine de  N10 vervolgd richting Timassinine. We reden nu door de uitlopers van Jbel Siroua, een  gebergte van ca. 3300 meter hoog met sneeuw op de toppen. Al rijdend kwamen we een Marokkaanse begraafplaats tegen. In het stadje Tazenakht zijn we bij een klein parkje gestopt om te  lunchen. Net toen we aan tafel zaten, kregen we bezoek van een aardig ventje. Heel beleefd vroeg hij om wat snoep en vertelde dat hij op school werkte. Even later kwam er nog een jongetje, ook hij wilde graag een snoepje hebben. Aan de overzijde van het parkje in keurige huizen bevonden zich een aantal winkeltjes waar men berber- tapijten verkocht. De kleurrijke koopwaar hing buiten aan de gevels. De volle kleuren van de kleden staken prachtig af tegen de terracotta-kleurige muren. Toen we wat foto's maakten, kwam een man op ons af in een prachtig blauw gewaad.      

Hij sprak perfect Duits en wilde weten waar we vandaan kwamen, hoe lang we al in Marokko waren en waar we naar toe gingen. Tijdens de conversatie wees hij naar de overzijde en vertelde dat hij opzichter was van de zich aldaar gevestigde coöperatie van berberkleden. Hij vroeg of we mee wilden gaan om de tapijten te bekijken en het weven wilden zien, alles geheel vrijblijvend. Toen we "nee" zeiden, bleef hij aandringen. We maakten hem duidelijk dat we geen tapijten nodig hadden."Oke, oke", zei hij. "Niet kopen, alleen kijken en foto's maken". Omdat we toch wel nieuwsgierig waren zijn we meegelopen. Via een soort voorportaal kwamen we in een grote ruimte. In het midden een paar weefgetouwen en overal tapijten. De wanden hingen vol, de vloer was geheel bedekt en aan het plafond hingen vele soorten en maten. De prachtige kleuren streelden het oog, de ruimte ademde sfeer uit. De man hield woord, we hoefden niets te kopen, hij gaf ons zijn kaartje en nodigde ons uit om na de lunch thee te komen drinken. Hebben we niet gedaan. Om twee uur zijn we aangereden, na eerst nog even gevraagd te hebben of de weg naar Agdez goed te berijden viel. Iemand had ons

 aangeraden het stuk weg tussen het stadje Tasla en Agdez te mijden vanwege de slechte toestand van het traject. Volgens de man was de weg geheel gerenoveerd en wel tien meter breed. Tot Tazenakht hebben we de N10 vervolgd en zijn daarna op Tasla aangekoerst. Na zo'n vijfentwintig kilometer zijn we bij de wegsplitsing linksaf gegaan. We kwamen nu in een apart gebied met groenachtig gebergte. Bij de grote kopermijn in de buurt van het stadje Bou Azze zijn we even gestopt om het landschap in ons op te nemen. Zover het oog reikte een heuvelachtig gebied, kaal....ongenaakbaar en gehuld in een groene waas van mosterdgroen naar turkoois. Overal bergen erts-afval en groen stof, zelfs de weg kleurde groen. Onwerkelijk, net een andere planeet. Toen we weer wilden vertrekken kwamen 

 jongetjes op ons af met prachtige brokjes steen in de hand. Konden we ruilen of kopen. Twee balpennen deden wonderen. Twee mooie steentjes verwisselden van eigenaar. Zoals altijd wilden ze meer hebben, nog een balpen, snoep, petje, noem het maar op, alles kunnen ze in Marokko gebruiken. Na dit oponthoud verder gereden. De weg vanaf de kopermijn  naar Tasla was in één woord.....schitterend! Vele bochten moesten genomen worden, omhoog.....omlaag, na elke bocht een ander uniek panorama. Marokko is echt mooi, teder en ruig. Geen levende ziel kwamen we tegen. Eindelijk kwamen we op de nieuwe weg door vrij vlak terrein, geen auto te bekennen, dus

 planken maar. Links en rechts woestijn. Vele oueds, droge rivierbeddingen, moesten genomen worden. Alles was gortdroog, geen druppel water in de  Oued Tamsift, die ons aan de linker zijde vergezelde. Na een rit van 170 kilometer kwamen we om vier uur in Agdez aan. Midden in het centrum moesten we linksaf om bij de camping te komen. De straat waar we nu reden was smal, stoffig en armoedig. Leemkleurige huizen aan beide kanten. Veel bedelende kinderen en zwart gesluierde vrouwen. Na de droge rivierbedding vonden we Camping Casbah Palmeraie, bij de Casbah Caïd Ali, aan de rechterzijde van de weg. Bij de receptie werden we verwelkomd door een Francaise, een alleraardigste jonge vrouw getrouwd met een Marokkaanse man. Op onze vraag waar we konden staan antwoordde zij: "Comme vous voulez, waar je maar wilt". Aan de rand van het middenveld hebben we de camper onder prachtige palmen

neergezet. Achter ons fris groene veldjes met een graangewas erop. Ook bevond zich daar een oude waterput en een diesel-aggregaat om het water uit de diepte op te pompen. Een proper toiletgebouwtje, dat ze net aan het uitbreiden waren, een klein zwembad met helder

 water maar vieze bodem waren bij de prijs van 44 dirham inbegrepen. Als je gebruik wilt maken van de stroom-aansluiting komen er nog een aantal dirhams bij. Brood kun je bestellen bij de receptie voor 2 dirham. Vanuit de camping organiseren ze een excursie naar de oeroude kasba. Ze verhuren ook kamers in een uniek gebouw met een prachtige patiotuin en een galerij met arcadebogen. In het restaurant serveren ze een goede maaltijd voor heel weinig. Regelmatig lopen er Marokkaanse families over het terrein, de oude kasba staat in verbinding met de camping. Helaas mochten we de kasba zonder begeleiding niet in. Tot laat in de avond hebben we met brandende kaarsjes buiten gezeten en genoten van de aparte sfeer van de camping.